Мардумон инқилоб карданд,
Боз шоҳ интихоб карданд.
Шоҳ аз хонадони доро буд,
Беғаме дар ғами дунё буд.
Бар касе рўйи хуш намедод,
Панди носеҳро гўш намедод.
Гуфт: «Эдун, ки сари тахтам,
Рў намегардонам аз бахтам.
Он ки ишкам медарад, шер аст,
Қудрати ман тиру шамшер аст.
Ҳама дунё боядам гирифт,
То бимонад ҷаҳон дар шигифт…»

Қасрҳо сохт аз барои худ,
Гувоҳ аз ҷалолу ҷоҳи худ.
По зи адлу дод берун монд,
Аз забонаш заҳр меафшонд.
Ҳоли раъият ба танг овард,
Мамлакатро ба ҷанг овард…

ЗАНИ ДОНО ВА САНДУҚИ ЗАР

Зар ба зери хоку зан болои сар,
Бел мезад ҳар замон бар хоки тар.
Марди мискин дар арақ саршор буд,
Майли ин кораш набуд, ночор буд.
Хокро мекард бо нохун нагун,
Ки: «Яқин, Зан гуфт, зар ояд бурун!»
Дар канораш ду писар мебурд ранҷ:
«Чунки Модар гуфт-дарёбанд ганҷ!
Чунки он бону чунин дар хоб дид,
Бас зи хобаш рост меомад падид.
К-ў худогоҳу худоогоҳ буд,
Бандагонатро чунин, Яздон, дуруд!
Рози дил мегуфт бо Парвардигор,
«Мутаккоям нест ло Парвардигор!