ҲОҶАТ

Модаре хушбахт келиндор шуд,
Омаду ҳамсояаш гуфто: «Дуруд!»
Гуфт: «Келин хуб хизмат мекунад?
Духтари кас хуб ё бад мекунад?»
Гуфт: «Ҳоҷат нест-хидмат мекунад,
Бас ҳамин ки хуб ҳурмат мекунад».

Ҳоҷат асту хидмат асту ҳурмат аст,
Одамӣ манзур дорад пешу пас.
Гў, аз ин ҳар се кадом ояд нахуст?
Гар бувад ин ҳар ду бе миннат, накуст.
Пеши ҳар кас он ки ҳоҷат кам барад,
Нек бошад, умр беминнат барад…
Молу чизи даҳр дуде беш нест,
Нафси одам анкабуте беш нест.
Гар якеро куштаам, нафси ман аст,
Ҳирс заҳри мору каждум дар тан аст.
Зери по курсист мансабдорро.
Нафси бад ӯро расан дар гардан аст.
Ҷуз шикам касро надодастам фиреб,
Ҳар ки серам кард, бо ман душман аст.
Баҳри ноне пой бар Қуръон ниҳод,
Кист ӯ? О ваҳ, дили вай оҳан аст!
Он ки нашносад зи нон Қуръонро,
Кӯр бод! Ин хондану он хӯрдан аст!
Ҳирс сагро сӯйи партовгаҳ кашад,
Бехабар, шояд ба ноне сӯзан аст.
Одамиро дар бадан гар нест ҷон,
Чун карам бингар, ҳама пероҳан аст.
Хӯрдан асту нест бурдан аз ҷаҳон,
Оташе ин ҳикмат андар хирман аст.
Як кафи хокистар аз тан монду бас,
Ду ҷаҳон аз гулхани ҷон равшан аст.
Мурғи ҷонро нест тан ҷуз аз қафас,
Баҳри он роҳи нафас чун равзан аст…