мегардонад. Чун хамирмояро кӯфта, бо анори ширин сиришта бихӯранд, монандӣ шароб кайф меку- над.
Вале хӯрдани хамирмоя ба узвҳои иллатноки дар ни сина зарар мекунад. Дар ин маврид катиро бихӯ- ранд, ислоҳи зарар мегардонад.
Миқдори як бор хӯрдан аз хамирмоя дар як рӯз то 60 грамм аст.

279. Дорчинӣ

Ин пӯсти шохҳои дарахтест, ки маконаш асосан ҷа- зираи Сарандеб (Цейлон) мебошад ва дар ҷазираи То- кукани Дакан, инчунин Зирбод мерӯяд. Он чӣ дар ҷа- зираи Сарандеб мешавад, хубтарини навъи он аст, тундбӯй ва тундтаъм, сурхранги ширин мебошад. Ин- ро дар бозорҳои шаҳрҳои Осиёи Миёна дарёфт кардан мумкин аст.
Мизоҷаш дар дараҷаи дуввум гарм ва хушк аст. Қувваташ то 15 сол боқӣ мемонад.
Хислатҳои шифобахши он: хӯрдан, гузошта бастан ва бӯй кардани дорчинии кӯфтагӣ моддаҳои ғафсгаш- таро дар бадан рақиқ (суюқ) мегардонад, гиреҳҳоро мекушояд, фараҳ мебахшад, ахлоти бадбӯро мепазонад ва барои дафъ шудан тайёр месозад; тарьёки ҳамаи заҳрҳои ҳайвонӣ, наботӣ ва маъданист; ҳамаи қувват- ҳои рӯҳиро, яъне қувватҳои майна, дил ва ҷигарро, ки манбаи се қувватҳои бадан мебошанд, ҳифз мекунад, яъне нигоҳ медорад, чашмро равшан месозад, бодҳо ва моддаҳои сардмизоҷро пароканда мегардонад, ру- тубати зарарноки майнаро хушк мекунад, назлаҳои сарди тарро манъ менамояд; бемориҳои мағзи сарро, ки аз сардӣ бошанд, шифо мебахшад, пешоб ва ҳайзро равон менамояд, бачаро аз шиками хомҷамила меафтонад, боҳ (пушти камар)-ро қавӣ месозад, дилтапак (дилбо- зӣ), тарсончакӣ, васвос ва девонагиро шифо мебахшад; аъзои раисаро, ки дил, майна, ҷигар, меъда, гурдаҳо ва хояҳо мебошанд, қувват мебахшад, бадбӯии даҳан- ро нест мекунад, сурфаи тар ва дамкӯтоҳиро ба ибро меоварад; овози хирриро, ки сабабаш ҷамъ шудани балғами шаҳшӯл бошад, мекушояд; рутубатҳои часпа- ки халаловари қасабаи шуш ва роҳи нафасро дафъ ме- кунад ва узвҳои даруни синаро аз он рутубатҳо пок мекунад, гиреҳи ҷигарро мекушояд, истиско (водянка)-ро