Сайёду Мурод тархи рӯи модарро ҳанӯз аз хотир набаровардаанд. Агар вай зинда мебуд, афсӯс мехӯрд, ки чиро фарзандонаш чун падар мардони ғаюр неву бо гуфти онҳо “зан-мизочу ғуломи зан” шуда ба воя расидаанд. “Охир модару падарамон баору номус шахсоне буданд!” — бо алам пичиррос зад Фарҳод. Овози пасти ӯ дар хонаи бекас чун акси садо буд.

Фарҳод аз банди хаёлот берун шуд ва рӯи ҳавлӣ баромад. Ҳавлӣ сокит буд.

Бале, аз ин хона ҳеҷ овози сахт намебаромад. Мардум паси деворҳо ҳамчун тамошобини ҷангу ҷанҷол не, меҳмони азиз шуда ғун неомаданд. Ёд дорад Фарҳод, агар аз падар номае расад, тамоми ёру дӯстон ҷамъ меомаданд, соне то ними шаб сӯҳбат давом мекард. Он шабҳо рӯи дастархонро табақҳои пури нону қанду қурс зеб намедод, чорта санҷиду қоқ як хона меҳмонро мегуселонид...

Онҳо дар сурат монандӣ надоранд. Фарҳод чун падар китффасеъ, гирдарӯву гандумранг, хурдӣ ба модар монанд — сафедпӯсту чашму абрӯсиёҳ. Мурод замоне ки аз модар ятим монданд, як бачаи лоғараки нимҷон буд. Вай зуд-зуд таб карда месурфид. Боре ӯ бо либоси тунук хуб барфбозӣ карда, бегоҳӣ бо лабу рӯ ва дастони каб-кабуд ба хона баргашт. Вай ҳамон шаб сахт нотоб шуд: меларзид, сахт-сахт месурфид. Фарҳод тамоми ҳезуми имрӯз аз заҳролустон чидаашро ба оташдон зер кард, ҷоғаҳи додари касалашро наздики оташ кашид. Бо вуҷуди ин Мурод нола мекард:

— Акоҷон, хунук мехӯрам.

Сайёди сесола оҳиста пешонаи Муродро дошта:

— Чува дурӯғ мегӯй, салат гарм-ку, — ҳайрон мешуд кӯдак.

Кампири ҳамсоя дӯгоби сӯхта (пиёбаи ҷуғротнок) овард, Сайёд аз коса чашм намеканд. Фарҳод хӯрокро ба назди бемор гузошт.

— Нисфаша ба Сайёд диҳед, ако.

— Худаш кам. Ту хӯр. Мо зағораву чой мехӯрем.

— Агар вай нахӯрад, ман ҳам намехӯрам.

Вақте ки додараш мазакунон дами гарм мехӯрд, Мурод нигоҳи шодмонӣ аз ӯ намеканд. Худаш ягон-ягон ҷумҷаро ба лаб мебурд.