Рӯйи курсияи музтар менишинам (бале, ба назарам, ҳамин курсӣ ҳам ҳоло ҳамгуни ман музтар метобад), ҳамон ранг, ки модарам ёзида буд. Ба такягоҳаш бо ноз сар мемонам, чунонки чанд лаҳза қабл сар ба синааш гузошта будам. Ашк марҷон мекунам, ба фоме ки пеши модар гириста будам. Бо ин ҳама оё ман хушбахт буда метавонам, ба соне ки чанд дақиқа пеш будам? Оре, ман чанд лаҳза қабл аз ин хушбахт будам, вале саодати ман бимолуда буд. Аз азал пушт-пушти шодиҳои ман деви ваҳм домангиру дунболагир аст. Ман дар хонае, ки гирди оташдонаш чашм ба дунёи ҳастӣ кушодаам, бо бибии¹ афсонагӯям, дар суҳбати бобои² пурдону андешамандам, дар оғӯши модари заҳматқаринам ҳумоюнбахт мебудам. Тарс аз он надоштам, ки ин ганҷро рӯзе аз ман мебароянду тиҳидасту бемуттако мемонам. Аслан, ман он вақт ба қадри ин ҳама мерасидам, чунонки имрӯз? Гумон мебурдам, ин рӯзгор ба мисли дунёи пир, ҳаммонанди Офаридгор ҳамешагист. Аммо расид рӯзе, ки ман ин ҳамаро аз даст додам. Сипас хушёр шудам. Акнун ман ба ёди рӯзҳои тиллоии зиндагӣ дорам. Эзади пок! Тавонам деҳ, ки он ҳама лаҳзаҳои гузаштаро, агарчи гоҳо ширину гоҳо талх буданд, зинда гардонам. Парвардигоро, ба номи покат оғоз мекунам!

---

Бубахш, модарҷон, бубахш, ки кайҳо сари хоки покат нарафтаам, сабзаҳои рӯйи марқадатро бо ашки чашм шодоб накакардаам. Оё медонӣ, ки фарзанди ноорому шӯҳу шанги туро сарнавишт куҷоҳо бурда? Ва бо чӣ касу нокасон рӯ ба рӯву бо чӣ зотҳое ҳамнафас сохта? Аёнат ҳаст, ки фарҷомғаҳи ту барои ин фарзанди ранҷурат дигар дастнорас аст? Ҷисми ман ин сӯйи марз асту хоки азизонам он сӯйи сарҳад... Ман акнун амиқ дарк кардаам, ки

1 Бибӣ — модарбузург, модаркалон
2 Бобо — падарбузург