болои сари онҳо баланд нурафшонӣ мекард ва гоҳ-гоҳ ин ҷову он ҷо торҳои анкабут ба чашм мехӯрданд. Пӯлод худаш надонист, ки чаро, аммо ба ногоҳ андешид хуб мешуд, ки мудири мактаб онҳоро ҷамъ мекарду ин боғро тоза мекарданд ва ҷӯйбори хушки зери помондоро тоза карда обёрӣ мекарданд, то ки баҳори дигар ин боғ шукуфон мешуду ба дилҳо сурур мебахшид ва ҳам соя медоду ҳам боровар мешуд... Ӯ гӯё бо чашмони падараш, ба ин боғ менигарист — падаре, ки меҳнати боғу ҳавлияшонро дӯст медошт ва айёми ҷанг ҳам ин боғашро аз ёд намебурду баъдҳо ҳам ниҳолҳо мешинонд...

Дар хонаи муаллимон ба ҷуз мудиру Холбика дигар касе набуд, ҳама ба нонхӯрӣ рафта буданд. Мудир аз пеши дар то канори тиреза рафту он ҷо қарор гирифта, андешамандона ба берун менигарист:

— Пӯлод, то ҷое, ки ман медонам ту падардорӣ... Ҳозир маълум ки барои ту зиндагӣ дар ин ҷои нав осон нест, аммо наҳод, ки ту падаратро, шарафи ӯро, ҷароҳаташро фармӯш карда бошӣ... Ин қалам ба ту чӣ лозим буд, намедонам! Беҳтараш бо чӯбак болои рег менавиштӣ, ё тамоман наменавиштӣ, ё ҳаргиз намехондӣ, азон ки... — Ӯ суханашро тамом накарда ба рӯяш ожангҳо дамиданд ва ҳатто дигар ин суханонро такрор кардан нахост: дуздидааст, дуздий... Хомӯш наист ман туро даъват кардам, ки мардона сӯҳбат кунем ва мехоҳам, ки ҳамаашро дуруст фаҳмида гирам, баростӣ... Ба худат ҳам осон мешавад, чӣ магар ту инро намехоҳӣ?

Холбика ҳам ба изтироб омада интизори ҷавоби ӯ буд. Дигар хомӯшӣ лозим набуд.

— Қаламро ман нагирифтам... надуздидам онро. Ӯро ба ман доданд, ки дар портфелам нигоҳ дорам. Ман намедонистам, ки онро дуздидаанд.

— Ман ӯ гуфтам-ку! — тоқат накарда оҳе кашида гуфт муаллима. — Аз дасти ӯ чунин корҳо намеояд, ӯ ин хел одам нест...

— Ин хел, ки бошад, кӣ ба ту дод?

Пӯлод ба тиреза нигариста хомӯш меистод.

— Гап дар сари он аст, ки онро пеш аз ӯ дуздида буданд...

— Як дам — Холбикаро ором кард мудир. — Хайр бигӯ онро ба ту кӣ дод? Инро донистани мо хеле муҳим аст худат медонӣ-ку...