— Қатъӣ.

Арча-ого оҳиста вазнинона аз ҷо бархоста, каме истода фикр карду баромада дарро аз паси худ пӯшид. Дар қалби Раҷаб як кунҷковии бепарвоёна туғён мекард. «Чӣ мешуда бошад?» Арча-ого зуд баргашта омад. Дар дасташ чизе бо халта печонидашуда буд. Ба ҷояш нанишаста ба сухан пардохт:

— Писарам, агар духтарам ба ту садоқат дошта бошад, агар суханатро ду накунад, агар модар-арӯс-Наботро наранҷонида бошад, агар туро миёни мардум шармсор накарда бошад, маслиҳате дорам чун мард ба мард...

— Чӣ маслиҳат? — Раҷаб борӣ аввал ба сӯи падарарӯс чашм кушод.

— Бигир, — Арча-ого бастаро ба Раҷаб дароз намуд. — Инҷо табари тез аст. Дастааш аз чӯби сахти тут. Занатро бигир ҳамроҳат. Бо ин табар сару дасту пояшро бурида ба ҳамин халта ҷо ба ҷо карда ба пеши ман биёр. Ман бошам, он чизеро, ки аз духтарам боқӣ монда, ба гуристон хоҳам бурд. Фаҳмидӣ?

— Не! Нафаҳмидам!

— Аҳҳа, нафаҳмидӣ? Шарҳ медиҳам. Ман намегузорам, ки касе ман ва духтари маро талоқ дода шарманда созад. Арча-ого духтарашро дӯст медорад. Духтари Арча-ого бошад ба ин хона зинда дохил нахоҳад шуд. Агар ту нон хӯрда шикаматро сер карда бошӣ, занатро бигиру дафъ шав. Акнун фаҳмидӣ!

Раҷаб хомӯшона аз ҷояш бархост. Дар пушти хона бо чашмони ашколуд Ойа меистод. Амон-оча ба гусели онҳо набаромад.

Роҳи онҳо дароз ба сӯи хона буд. Раҷаб сангин-сангин дар роҳи биёбон таҳти нурҳои ғурубшавандаи офтоб қадам мезад. Ойа пушти сари ӯ бо сари хам, пешпо хӯрда-пешпо хӯрда базӯр қадам гузошта мерафт. Сояҳо андоми баланди мард ва андоми лоғари зан болои регзор дароз шуда мерафтанд.

Бригадаи Раҷаб дар обмории пахтазор саҳм мегирифт. Ойа дар қитъае бо ҳамроҳии Баҳор, ҳамсинфаш, ки бева монда буд, кор мекард. Баҳор — он духтари моҳрухсораи ҳандонрӯй дар Гочук чанде пештар аз Ойа ба шавҳар баромада буд. Духтари ӯ баъд аз ба ҷанг рафтани