1
Аз матн ибораҳоро ёфта нависед.

ҶАНГИ МОР

Мор... Бисёриҳо баъди шунидани ин ном метарсанд ё ҳамин ки морро диданд, албатта кӯшиш мекунанд, ки онро нест кунанд. Беҳуда нест, ки миёни мардум мақоли «сари мор кӯфта беҳ» пайдо шудааст, ё аксарият одами бадро ба мор, морбача ё морчашим монанд мекунанд. Бисёриҳо морҳоро хоҳ заҳрдор бошанд, хоҳ безаҳр бад мебинанд. Ҳоло он ки дар табиат чизи зиёдатӣ нест. Мор ҳам барои табиати мо зарур аст, чунки ин махлуқ вазифаи худашро дорад: ҳашаротҳои зараррасонро мехӯрад ва ҳаргиз ба инсон аввалин шуда ҳуҷум намекунад.

Рӯзе ман ба чашмони худам ин ҳодисаро мушоҳида кардам, ки то ҳанӯз аз ёдам намеравад. Он вақт айёми тобистон буду вақти харбузапаз.

Палаки харбузаи деҳаамон бӯи иштиҳоворе дошт. Ҳамин ки аз назди полез мегузаштӣ, аввал ба димоғат бӯи харбузаи ширин мерасид...

Қарибиҳои дами бегоҳӣ нав дар сари палак харбузаи ширинеро канда акнун нӯши ҷон мекардам, ки садои чирросе ба гӯшам расид. Давида сари палак шоҳиди ҳодисаи аҷибе шудам. Дар хамгашти полез хорпуште калонгирона сари роҳи морро банд карда буд. Мори калонҷусса ноилоҷ монда роҳи халосӣ меҷуст.

Мор ба хорпушт ҳуҷум карданӣ набуд. Танҳо аз одамон тарсида мехост ба лонааш, сӯрохии бари теппа руст шавад.

Хорпушт фикр кард, ки мор муттаҳаму тарсончак аст, ки худашро лунда карда, бо сихҳояш ба мор ҳуҷум кард...

Ин дам қаҳри мор омад. Мор худашро баланд бардошта хорпуштро ба домаш гирифт. Ҳарчанд сихҳои хорпушт морро ранҷу озори сахт медоданд, аммо мор адаби хорпуштро доданӣ шуда, онро ҳалқавор печонд. Хорпушт дигар рӯяшро намепӯшид, балки мисли себ ғелида ин тараф он тараф чар мешуд. Мор хорпуштро телакунон ба сари чарӣ оварду онро чар кард. Хорпушт дар як дам ба поён парида рафт. Мори