ҷангалпарварӣ нақл мекунад.

Ӯро одатест, ки ҳар замон таъкиди шукргузорӣ аз обу хоки бобой намуда ҳифзи сарватҳои табиатро вазифаи аввалини дараҷаи кормандони ҷангал донистааст.

Ман ба устоди соҳаи ҷангалпарварӣ Маҳкам Ҷӯраев умри дарозу бобаракат орзу карда, мехоҳам ҳамеша ба бахти мо шогирдон сиҳату саломат бошанд, зеро маҳз кӯшишу заҳмат ва талошҳои доимияш мо шогирдонашро водор месозад, ки назди бузургӣ, ҳимматбаландии пири кору меҳнат Маҳкам Ҷӯраев сари таъзим фуруд орем. Зеро дар ин маврид шоир гуфтааст:

Ҳаққи устод аз падар беш аст,
В-аз падар устод дар пеш аст.

Акрамбой Ҷӯраев
нозири қитъаи хоҷагии фарҳангӣ –
истироҳатии «Ғалаба»

МЕРОСИ ПАДАР ХОҲӢ...

Падар чӣ калимаи муқаддасу азиз аст. Маҳз дуои падар аст, ки фарзанд дар зиндагӣ раҳгум назада ба қуллаи умед мерасидааст. Падари ман ҳам инсони бузурганд. Ҳар гоҳе, ки падарамро дар гирдоби ғаму талоши зиндагӣ, кор мебинам, ба