роҳи ҷангал шаҳр равад, яке нохост нигоҳаш дар қади дара ба нафаре афтод, ки дарахтеро бурида истодааст. Ҷавони миёнаумре бо шитоб ба бехи навниҳол табар мезад. Ҳатто ӯ аз саросемагӣ чӣ тавр наздик омадани акаи Маҳкамро нафаҳмида монд. Ҳамин ки чашми табарбадаст ба ҳомии ҷангал афтод, ҳайрон монда мисли одами дар ҷояш мехкӯбшуда ҳайкалвор шах шуд. Ӯ ки акаи Маҳкамро нағз мешинохт, ки чӣ гуфтанашро надонист.

• Ҳа, писари нағз, дар рӯзи равшан дарахт мебурӣ - хомӯширо халалдор карда гуфт акаи Маҳкам.

• Мебахшед, амак, хостам барои ҳезум олав хона барам, ду рӯз боз барқ нест, лаб хоид ҷавон.

Акаи Маҳкам хост танбеҳи ҷавонро диҳад ё ҷарима ситонад. Аммо ким-чизе ба хотираш расиду каме ранҷидахотирона гуфт:

• Биё рафтем, аз ҳавлиям ҳезум медиҳам. Аз соли гузашта ду-се кунда ҳаст, мебарӣ.

Чунин ҳодисаю воқеаҳо дар ҳаёти Маҳкам Ҷӯраев хеле зиёд рух додаанд, ӯ бо киҳое вонахӯрдааст. Ҳам одамони риёкору харобкори табиатро дидаасту ҳам ошиқони табиат, дашту ҳомунро.

Лекин дар ҳама ҳолат якдигарфаҳмӣ, кордонию масъулиятшиносӣ ғалаба кардааст. Ӯ бо ҳамдастии аҳли хоҷагӣ корҳои зиёде ба субут расондааст. Хоҷагӣ танҳо соли 2004 56 ҳазор бех