взводе, ки Василий ба он шомил буд, лейтенант Владимиров будааст.

Василий ба Владимиров:

• Канӣ, гап зан: аз куҷо, чӣ хел ба ин ҷойҳо омада мондӣ?

• Аз иҳота баромада, ба беша даромадам, аскаронеро, ки қисмҳояшонро гум кардаанд, ҷамъ карда отряд ташкил додам. Ин ҷо бо фармони калонҳо омадам ва супориши онҳоро шахсан худам ба Пискунов расондам.

Василий:

• Боракалло, Владимиров. Ту одами ботадбир ҳастӣ, аз ҳар хел вазъияти душвор илоҷ ёфта саломат мебароӣ.

Владимиров ба Пискунов:

• Антон, ман Василийро ҳамроҳи худам гирифта мебарам.

Пискунов:

• Чаро?

Владимиров:

• Аввалаш ин, ки Василий ҷанговари взводи ман аст, дуюмаш ин, ки одамони отряди ту бисёр ва боз бисёртар мешаванд...

Василий:

• Ба ман, рафиқ Пискунов, маъқул шудӣ, лекин ҳозир ки фармондеҳамро дида мондам, аз вай дигар ҷудо намешавам.

Пискунов:

• Коре карда аз мо мегурезӣ?

Василий:

• Бе иҷозат не, албатта. Баъд ин, ки ба ҷои худ одам тайёр карда мондам, - Степанро ҷеғ зада бо онҳо шинос кард: - Марҳамат шинос шавед: собиқ котиби шӯрои деҳа, дар айни замон арбоби деҳаи Боровская Степан Сабуров. Ба фашистон хизмат кардан нахоста, назди мо омадааст.