АВВАЛИН ЛАВҲА

Бо супориши сардабир Латофат Кенҷаева баъди ранҷҳои зиёд аввалин лаваҳаамро, ки ба ҳаёту фаъолияти қаҳрамонзан Мастура Ашўрова бахшида шуда буд, навиштам. Матлаби шогирдона ва хому бепирояи маро сардабир се бор хонда, суфта карда, сармақола кард. Як шумораи вижаи «Истиқбол», ки муқоваи онро акси Мастура Ашўрова оро медод, дар робита ба матлаби ман интишор ёфт. Шеърҳои хом бо аксҳоям зуд-зуд нашр мешуданд.
Ҳатто дар ороишу ҷобаҷогзории матлабҳо худам иштирок карда, чӣ гуна ба чоп рафтани онҳоро назорат мекардам.
Бо ин роҳ муаллима ба ман ҷуръат, истиқлол, озодӣ, бовар ва ифтихор армуғон мекард. Агар дар қаламфарсоӣ касе шудем, бо мадади қалам-қалам шудани дили муаллима шудем. Дуруду сипос ба чунин дили бузург!

АВВАЛИН МОҲОНА

Дар замони донишҷўӣ аз нафақаи модарбузурги равоншодам Норбӣ баҳраманд будам. Ҳар гоҳ 200-300 сомониро ба ҷайбам андохта, бо лутф таъкид мекард:
«Баъди 4-5 сол коргари давлат, ки шудӣ, аввалин маоштаро ба ман мебиёрӣ, медонӣ-а?». Дилам саршори меҳр гашта, бо хиҷолат мегуфтам, бале.
Пешгўии ў рост шуду на 4-5 сол, балки баъди як соли донишҷўӣ маоши аввалинамро аз хазинаи «Истиқбол» ва бо имзои Латофати арҷманд гирифтам. Аммо ҳайҳот, ки умр ба модарбузургам вафо накард. То ҳол гап сари моҳона равад (одатан аввалин пурсиши мардуми мо аз маош аст), ҳатман ба ёдам чеҳраи модаркалон мерасад.