Ва дар ҳамин маврид Рӯзимурод бо либоси низомӣ, ба ҳавлии ӯ даромад ва аз остонаи дарвоза овоз баровард:
– Касе ҳаст?
Хидматгор аз собот давида баромад ва истиқбол кард ва бурд ӯро ба хонаи Дӯстмурод.
Дӯстмурод аз навиштан даст бардошт, аз ҷой хест ва Рӯзимуродро оғӯш гирифт:
– Кадом шамол паронд?
– Шамоли дидори Шумо.
Ва онҳо сари хонтахта нишастанд. Рӯзимурод аҳвол пурсид:
– Шумо дар замонҳои нотинҷ чӣ ҳол доред?
– Ҳоли мо ҳамин ки мебинед. Зӯрамон ба қаламу коғаз мерасад.
– Беҳуда худатонро азоб медиҳед,устод.
– Шояд. Аммо умеде дорем, ки фардо касе хонаду ибрате бигирад.