Маҷмўи ҳодисоти заминро ба обу ранг
Аз нав ба чашми оламиён ҷилвагар кунам,
То аз дили сухан ба таманно зудуда занг,
Ҳар шомро ба хуни ҷигар ман саҳар кунам.

Ҷадди ман аст холиқи ҳарфу нукоту зикр,
З-ин рў баландномии мардони кишварам.
Аз баҳру бар гузашта ба парвози боли фикр,
Аз мардуме ба мардуме овоза мебарам.

«Ҳаргиз намирад он, ки дилаш зинда шуд ба ишқ»,
Он шоире, ки дод ба ман олами бақо,
То чун шарора шеър дурахшанда шуд ба ишқ,
«Сабт аст бар ҷаридаи олам давоми мо!»

Ман шеъри шоирам,
Шаҳбози моҳирам.
ШУКРОНАИ ДУХТАРОН

Дўстон хандида мегўянд: Боқӣ беҳунар,
Хонаашро лаб ба лаб пур карда аз духтар аҷаб,
Мешавад аз қоқи нав дар хонаи Боқӣ писар,
Ҳазлу шўхӣ карда мегўянд: Боқӣ ин чӣ гап?

Хонаатро зебу оро деҳу худ парво макун,
Бар насиҳатҳои ёронат ҳамеша гўш дор.
Ғам махўр з-ин гуфтаҳову хеш зиқ асло макун,
Чун писар оянд домодони беминнат қатор.

Валяҷон, парвози ту з-ин таънаҳо кардам раҳо,
Сарбаландам ман кунун дар байни ёру дўстон.
Гашт з-ин эъҷоз чашми баъзеҳо чун мош во,
Кош ҳам бисёртар бошанд ин сон духтарон.