– мегуфтанд, ноилоҷ андармон буд. Вай намеҷунбид, гуё дар ҷои худ шах шуда буд.
– Хадича...
– Чӣ гап дорӣ? – аз вусъати боғ чашм наканд ў.
– Ғам нахўр…
– Тарона хонам?!
– Барои чӣ навбатро ба Холназар додӣ?
– Чӣ кор кунам буд? То бел бардошта рафтам, ки маҳкам баста гирифтааст.
– Ту ҳам баста гир буд. Аз дасташ чӣ меомад?!
– Баробар шудан нахостам. Додаршўй буд як вақтҳо...
– Додаршўй не, ҳайвон!
– Ғайр аз ин фикр кардам, ки акнун чӣ илоҷ, вай боғашро об диҳад, баъд осуда мебандам.
– Ман саҳар ба ту гуфта будам: ҳушёр ист...
Хадича ҷавобе нагардонд. Ва усто Қамчин дар зери дасти ў баногоҳ як лифофаро дид.
– Мактуб?
– Ҳа, аз Наврўз...
– Ку ба ман деҳ.
– Чӣ мекунӣ?.. Навиштааст, ки сиҳат-саломат, хонасозиро ёд мегирад.
– Хайр, хонда бинам... – «Вай ба ту писар бошад, ба ман ҳам писар!» – Намехўрам…
Хадича, ки мактубро нишон додан намехост:
– Ҳоло вақташ не, дафъаи дигар мехонӣ, – гуфт ва хаёлманд бархоста, илова намуд: – Ба ту ҳам салом мерасонад.
– Оббо! Бинам...
– Хайр, ана, бин, – ниҳоят розӣ шуд Хадича. – Ягон гапи хушбор надорад.
Пас аз пурсуҷўи саломатии модар ва изҳори аҳволи хеш Наврўз қисман навишта буд: «...Ман медонам, ки агар ҳама корро худам мекунам гўед, бе гумон азоб мекашед: ҳезуму ангишт надоред, боми хонаамон андова мехоҳад, боз ҳоло шабу рўзи боғобдиҳӣ... Ба додом фаҳмонед, ки баъзе мушкилатонро ба зимма гиранд. Ташвиши тирамоҳ низ албатта кам не… Ҳарчанд бовар дорам – шумо забон накушоед ҳам, аз каму костамон хабар меёбанд.