– Гап дар ҳақ доштан ё надоштани ту не. Гап дар сари ноодамии ту. Агар заррае инсон мебудӣ, навбати як зани дасттанҳоро гирифта, боз ин қадар пештозӣ намекардӣ.
– Пештозӣ кардам ё не – сирф кори ман! – дўғ зад Холназар. – Ту ба ман ақл нашав! Пештозӣ, а! Ду писари ман баромада, рўзи дароз лаблаби ҷўйбор гаштанд. Об даркор бошад, аз ҷониби вай ҳам ягон кас барояд буд.
– Хадича кӣ дорад, ки...
– Ҳеҷ касаш набошад, миён баста, худаш барояд! – ба сухани Тоҳир бепарво латма зад Холназар. – Вай ҳам дар ҳисоби як хоҷагӣ...
– Э дафъ шав-э! – ба овози гулдуросии худ кўчаро пур кард мироб.
– Дафъ нашавам, аз дастат чӣ меояд? Ба дор меовезӣ? Аз манор мепартоӣ?
Усто Қамчин як ҷўшид, ки тохта раваду аз гиребони ў гирифта, чор даҳан гапи равғанин гуфта, аламашро андак фурў нишонад. Аммо ба андешаи ҳамсоя ҳастанд, зуд-зуд рўбарў мешаванд, ғайр аз ин вай ана, ба ҳар ҳол... аз ў набошад, аз дигарон зиёда талху тунд мешунавад, дар азобе ғазабашро бартараф сохт.
– Бисёр калон нарав, Холназар, – гуфт Қодир-амак. – Мо фитрати туро нағз медонем. Агар писари Хадича ҳозир мебуд, ту асло ин корро намекардӣ. Мисли буз меларзидӣ.
– Шумо як одами бемаънӣ баромадед-ку! – Холназар аз мироб рўй тофта, ба Қодир-амак нигарист. – Ҳурмати риши сафедатонро пос дорем, ба сари кас метозед, а!
– Аввало ин ки сарат ба худат насиб кунад! Сониян, бемаънӣ ман не, бемаънӣ ту!
– Монед, ака, садқаи сухан шавад вай, – гуфт мироб, даст ба китфи мўйсафед ниҳода. – Ҳоло боз навбати обдорӣ мерасад... Баъд мебинем, ки алами бенасиб мондан ба кӣ… ва чӣ қадар вазнин будааст.
– Мебинем! Шояд хоб дида, худатро соҳиби мамлакат меҳисобӣ?! Беҳуда, хаёли хом...
– Бас кунед, додо, нағз не...
Ҳалим, ки аз шарм суп-сурх шуда, намедонист ба куҷо сар занад, оҳиста даст ба оринҷи падар бурд. Вале Холназар дасти ўро сахт афшонд.