Аммо вай дудила буд: гўяд ё не? – Натарс, бемалол ба забон гир. Ман намеранҷам, баръакс...
– Ха-айр, ана... гулдаст.
– Кам нашав, писар! Лақаби ман гулдаст, усто Гулдаст.
Ин унвонро дар пешонии ман бисту панҷ қабл додои куҷо монамат часпонда буд, – гуфт ба содагӣ усто Қамчин ва нигоҳаш ба созе ки дар дасти ҷавон буд, кунҷков қарор гирифт. – Рубоб бардоштаӣ? Аз они худат?
– Не, аз як ҷўраам, вай аз ҳамин Кўшкак. Гуфтам… камтар машқ кунам.
– Дуруст мекунӣ... навозандагӣ ҳунари баланд. Кас агар навозанда бошад, дилаш доимо ҷавон мемонад.
– Лекин кори мушкил.
– Чӣ, ҷавон мондани дил?
– Не-е, умуман… ин касбро нағз ёд гирифтан.
– Ҳама кори дунё меҳнат мехоҳад, машаққат мехоҳад.
Ба хусус ҳунар, ҳунари олӣ…
– Мумкин, – хаёлаш андак парешон, мутаҳайир китф барҳам кашид ҷавон.
– Ин ҳақиқат ҷои ягон баҳс… ё гумон надорад, – хандид усто Қамчин.
– Аз Маҳмуд хабар ҳаст?
– Аз Маҳмуд? – қадре саросема шуд ў. – Бале, хабар ҳаст.
Вай ҳоло дар Қазоқистон, ғалла медаравидааст.
– Медонам.
– Исто, ки ба Маҳмуд мехонам гуфтӣ, а?
– Ҳа-а...
– О ин хел бошад, барои чӣ Қазоқистон нарафтӣ?
– Рафтан ихтиёрӣ буд.
– Яъне ки Маҳмуди мо ба иродаи худаш рафт?
– Фақат вай не, ҳама...
– Ту чӣ? Ту рафтан нахостӣ?
– Азоб кашида гаштан чӣ лозим?! Аслан як дашти батафту тоб бошад...
– Ана ин корат хуб нашудааст, – гуфт усто Қамчин, ки аз охирин сухани ҷавон табъаш хира гардида, ҳатто ба вуҷуди ў, ба қаду қомати устувори ў ҳайфаш меомад. – Ба мардуми ғаллакор ҳамдастӣ кардан савоб дорад.