на аз барои айш ва мол муҳосибати муносиби ҷамъи дунёӣ. Чун ин мутаққиён дар рӯзи Қиёмат якдигарро бубинанд, шодмон шаванд ва нахоҳанд, ки аз якдигар ҷудо шаванд. Дӯстӣ дар дунё барои он бояд кард, ки дар охират дар роҳи Худои таъоло якдигарро бошанд, маъно чунон бошад, ки Худои таъоло ба моён фармудааст, ки ёрӣ диҳед якдигарро дар тақво ва некӣ».

Ҳазрати бузургвор солҳо меҳнат карданду машаққат кашиданд, барои охират ва барои Қиёмат, барои панду насиҳати бандагон. Ҳаёти худро дареғ надошта, муридонашонро ба корҳои хайру некӯ, иҷрои аҳқоми шариат раҳнамоӣ менамуданд.

Рӯзе зимни тафсиру қироати ин китоб савол карданд, ки: - Пас мо бояд бо кӣ бинишинем?

Ҳазрати Эшон дар ин боб пораи зерро хонданд:

• Бо худ манишин, дигар бо ҳар кӣ хоҳӣ бинишин, яъне ту ҳастӣ ва манӣ аз худ раҳо кун, худбинӣ ва такаббурро аз худ бигузор, дар мақоми ҳастӣ ва мискинӣ бо мақоми фақирӣ ва фоқӣ ҳар кӣ ӯро қабул кунад, аҳли дунё ба ӯ илтифоте намуд, аз аҳли дунё халос, баъд лоҷарам бо Ҳақ коре афтад. Чун ӯро бо Ҳақ коре афтад, барои хулке намонад ва хулки ӯ. Шайх Саъдӣ ишора ба ин маъно дар «Гулистон»-аш фармудааст: «Шукри ин неъмат гузорам, ки зӯри мардумозорӣ надорам, мақоми ҳастӣ ва фақирӣ ва фоқӣ мақомест, ки сабаби аҳли дунё аз ин мақом бузургтар нест, нисбати аҳли охират аз ин мартабаи олӣ тар нест. Ҳар кӣ охират талабад, аз дунё маҳрум гардад».

Худи бузургвор охират талабид, чуноне ба дунё коре надоштанд, шикастанафсӣ, парҳезгорӣ яке аз афъоли он касон буданд. Ҳазрати Эшон ҳатто гаҳи дар