Алиҷон бошад, пойҳои аспашро якто-якто шумурдан мегирифт. Ва эҳсос кард, ки баъди ягон соати дигар аз аспаш нишонае намемонад ва навбати ӯ мерасад. Алиҷон назар андохт, ки дар кунҷи хонаи падар танҳо як ҷуфт мӯза ва дуторе боқӣ мондаасту халос. Баъд девдухтарро даъват карда гуфт:

• Апа, ман ҳамон дутори падарамро ёд кардам. Ҳоло мӯзаи падарро пӯшида, дуторашро ба даст гирифта, болои бом мебарояму каме менавозам. Шумо кору боратонро ба анҷом расонед, баъд ҳамроҳ мешинем.

• Майлаш, лекин боз дур наравӣ, ман хӯрок пухта истодаам.

• Хуб шудааст, ана ман пойҳоямро аз ҳамин мӯрӣ овезон намуда, дуторнавозӣ мекунам, - гуфт Алиҷон ва бо ҳамин баҳона дуторро гирифта, болои бом баромад. Девдухтар олови таги дегро баландтар намуда, интизори ҷӯшидани об шуд. Алиҷон зуд чӯбу банде ёфта, мӯзаҳоро аз сӯрохии мӯрӣ овезон намуда, дуторро низ ба ходаи чӯбе баста монд. Ҳар гоҳ ки шамолак мевазид, садои дутор мебаромад ва девдухтар хаёл мекард, ки Алиҷон болои бом нишастааст. Гоҳ-гоҳ давида омада, ба мӯрӣ назар мекард, ки пойҳои Алиҷон овезонанд ё не. Мӯзаҳоро овезон дида, дилаш пур мешуду боз ба сӯйи аспу дег медавид.

Ниҳоят девдухтар бори дигар ба зери мӯрӣ омада, ба боло назар андохта, пурсид:

• Алиҷуни ҷон, ту савора омада будӣ, пиёда?