Меҳру сеҳри шеър

Чун сияҳқатра ин сухан бишунуфт,
Баъди тасдиқи ҳарду даъвӣ гуфт…

Гумон меравад, ки «баъди» не, бояд «баҳри» бошад.
Зеро «тасдиқи ҳарду даъвӣ» дар мисраъҳои баъдина меояд:

Ин сухан комилан дуруст бувад,
Мункирашро ақида суст бувад…

Дар мисраъҳои зерини «Достони Мардистон» (2; 301) низ асли матн осеб дидааст:

Дарди дилҳо барои шў мекард,
Гўё ки бо зинда гуфтугў мекард.

Аз лиҳози вазн шакли маҷмўаи «Мо коргарзодагонем»
(Нашриёти «Маориф», 1976) саҳеҳтар аст:

Дарди дилҳо барои шў мекард,
Гў ки бо зинда гуфтугў мекард.

Ба фикри мо, аз ҳар ду «гўй» беҳтар аст ва вазну савтиёт ҳам инро далолат мекунанд.
Сабаби хароб шудани вазну мантиқи ин байти ғазали
«Гул ар ки нест, чи ғам?..» (1; 60) низ шояд нодуруст ба хати кирилӣ кўчондан бошад:

Набошад ар ба канорам нигори ман, зи фироқаш
Канору домане аз хуни дили фигор, ки дорам.

Байтро ба хати форсӣ баргардонда, бо диққат бихонем, аслашро дармеёбем:

Набошад ар ба канорам нигори ман, зи фироқаш
Канору домане – аз хун, дили фигор, ки дорам.