Абрўвони борики пизишк баҳам омаданд, шояд мехост бигўяд, ки «ман масъули худкушҳо нестам», аммо лаб зери дандон бурду истиҳола кард.
– Лоақал имшабро дар бемористон бимонед, фардо машварат мекунем, – гуфт ў ва бо ҳамон қадамҳои кўтоҳи муносиб ба пойҳои кўчакаш аз утоқ берун рафт.
Доруи оромибахш занро каме ба худ овард, чашмонаш софу нарм ва гунаҳояш гулобӣ шуданд.
– Ҳамон истакани обро ба ман медиҳед?
– Чаро не? – гуфт бозпурс, аммо на дар истакони рўйи комод, балки дар як зарфи плостикӣ, ки парастор дар дохилаш дору оварда буд, барои ў об рехт.
Обро баякбор нўшид.
– Чи ҳол доред? Беҳтар шудед?
– Чӣ бигўям? Умед доштам имрўзро ҳаддиақал дар сардхона сипарӣ мекунам, ё беҳтар аз он дар қаъри рўдхона. Инро бубин, ки ман ҳатто ҳунари мурдан надорам!
– Ношукрӣ накунед, зиндагӣ неъмати Парвардигор аст, куфрони ин неъмат ба ҳеҷ далеле тавҷеҳ намешавад.
Зан ба ин ҳарфи шабеҳи насиҳати як рўҳонӣ пузханд зад.
– Бародар, барои ин суханон як зарра дер шуд…
– Чанд суол доштам, барои протокол, аммо агар эҳсоси заъф доред, метавонам фардо саҳар биёям.
– Имрўзу фардо фарқе намекунад, вазифаатонро анҷом бидиҳед, мехоҳам зудтар аз ин ҷо мураххас шавам.
Бозпурс дубора рўйи дафтар хам шуд.
– Чаро иқдом ба худкушӣ кардед? Кӣ шуморо ба ин амал таҳрик дод?
– Ҳеҷ кас... Касе наметавонад як фарди солиму нерўмандро ба худкушӣ маҷбур кунад, иллат дар худи ман аст. Ман ба мардум иҷоза додам аз садоқатам, аз алоқамандиям, аз нерўи ҷисмониям сўйистифода кунанд.