Пайрави, пас, он Худо бош, то ки ӯ,
Нуру меҳру дӯст бошад, на аду.
Ҳар чӣ мехоҳӣ, бикун имрӯзу пас
Бемуҳобо, рӯ ба рӯ ойӣ ба дарз.
Панд набошад мар туро дар рӯзи он,
К-аҷру ҳукму аҷз бошад андар он.
Ҳар чӣ мехоҳӣ, бикун, лек оқибат
Сахт бубанданд пову гиранд аз сарат.
Пеш аз он, ки даст ба кор орӣ, ту бин,
К-охири корат чӣ гардад, ай амин?
Гар набошад охири он нек, биист
Даст бикаш аз ҷаҳди он. Истеза чист?!
...

Абуҳурайра (р.а.) ривоят мекунад, ки рӯзе мардуми дар суҳбати Расули акрам,
Муҳаммади мустафо (с.а.в.) буда, аз ӯ чунин суол мекунанд: “Ё Расулаллоҳ! Оё
мо Худовандро дар Рӯзи қиёмат медида бошем?”

Паёмбари акрам (с.а.в.) чунин ҷавоб медиҳад: “Ҳал туморуна фи-л-қамари лайлата-л-бадри лайса дунаҳу саҳобан? Фаҳал туморуна фи-ш-шамси лайса дунаҳа саҳобан?”.

Яъне, “Магар дар дидани қурси комили моҳ (бадри пурраи моҳ, моҳи
пуршуда) дар як шаби маҳтобӣ, ки ҳеҷ абре набошад, ихтилофу тардиде
(шакку шубҳа, нуқсону айб, ихтилоф) доред? Ва магар аз дидани офтоб дар
рӯзе, ки ҳеҷ абре набошад, шакке доред?”

Пас, мардум ҳама чунин ҷавоб доданд, ки ҳеҷ шакку шубҳае надоранду дар ин кор ҳеҷ ихтилофу тардид ҳам нест.

Сипас, Паёмбари акрам (с.а.в.) чунин суханонашро идома намуд: “Фаиннакум таравнаҳу казолика йуҳшару-н-носу йавма-л-қиёмати файақулу ман кона йаъбуду шайъан фалйатбаъҳу...”.

Яъне, “Пас, шумо ҳам ҳамин тавр Парвардигоратонро мебинед, мардум
дар Рӯзи қиёмат ҷамъ мешаванд, (ва) Парвардигор мефармояд: Ҳар касе
ҳар чизеро (дар дунё) парастиш намудааст, пушти сари он қарор гирад ва
аз он пайравӣ намояд...”

Яъне, мисол, дӯстам, гар касе дар ин дунё офтобро мепарастид, пас, дар он Рӯз дар пушти офтоб бояд қарор гираду бояд он ки “парастиши” он офтобро идома диҳад. Ва акси кор ва мантиқи он, ин аст, ки агар касе танҳо Худоро парастида бошад, пас, вай Худоро дида метавонаду ба лутфу марҳамати вай чашми уммедро баста бошад.