Гуфта буданд собиқин, ки ҳар кор, Воҷибе гардад ба вақту пурбарор.
З-инчунин як гуфтаи соҳиби дин, “Ас-салот фӣ вақтиҳо” бошад яқин.
Воҷиб аст, пас, ҳар намоз дар вақти худ, Гар нашуд, пас, вай қазост, ай аҳли ҷуд.
Чун қазо гардад намоз ҳиҷ айб нест, Лек савоб дар он каму ҳосил камест.
Гар кушод аст боби раҳмат тӯли рӯз, Вай кушодтар вақти хӯрок мисли пӯз.
“... фӣ йавмин зӣ масғаб” ин Худо, Амр намудааст муъминонро, ай фато.
Эҳтиёҷ дар хӯрданӣ гар рафт зи ӯ, Фойда низ аз байн бурун гашт, ай аду.
Чӣ суд аст аз кафгиру он бӯйи тафт, Хоҳиши хӯрдан гар аз бечора рафт?
Ё гурусна мемирад андар миён, Ё барад дасти дуъо бар ошён...
Чӣ суд аст аз ходае бар шохи тут, Гар дарахт тутро худаш афшонда буд?
Чӣ суд аст аз кӯфтани сард оҳане, Ё ки дар каҷроҳ хаёл аз роҳзане?!
Ин сухан поён надорад, кофӣ аст Дар баёни вақту воҷиб нофиъ аст.
Чун баён кардем зи вақти мо намоз, Пас, бикун ту ҳардуро бо ҳам соз.
На намоз гардад қазову на савоб Маҳсуле гардад зи он, ай аҳли боб!
Вақт ғанимат бошаду дар он бикӯш, Ҳалқае аз ин насиҳат зан ба гӯш.
Ончиро, ки метавон алъон кард, Мар нашояд то пагоҳ эълом кард.
То пагоҳ вақт ҳасту лекин, итминон Мар нашояд баст шарт бо ин ҷаҳон.
Чун амонат ҷон бошад, ҳар гоҳ Метавонад баргирад онро Худо.
Бозӣ бо фурсат хато аст, ҳуш дор, Мозӣ гардонад ба як дам Кирдугор.
На ту мемонӣ, на вақту на амал Гар қазо шуд амри ӯ, ояд аҷал.
Чист аҷал, пас, дӯсти ман, бар ман бигӯ?

• Ай бале, он вақт аст, ай чораҷӯ!
  ...

Абдуллоҳ писари Масъуд (р.а.) ривоят мекунад, ки рӯзе аз Паёмбари акрам,
Муҳаммади мустафо (с.а.в.) чунин савол мекунад: “Чӣ амале назди Худо аз
соири аъмол маҳбубтар аст?”