...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Паёмбари арҷманди мо, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “... изо самиъту сиёҳа-д-дийакати фасъалу-л-лоҳа мин фазлиҳӣ”.

Яъне, ҳар гоҳ бонги хурӯсро шунидед, фазлу карами Худоро масъалат намоед, яъне, дуо кунеду қотеъона аз он каромот ва фазли Худованди розиқ талаб намоед.

Бибин, дӯстам, ки иҷроиши аркони фариза, ба мисли намозҳои панҷгонаи фарзӣ, ки бастаи вақту замонаи мушаххасанд, дар фаҳми мо ба чӣ зайл мунаққиш шудаанд. Мусаллин дар ақидаанд, ки гузоштани намоз побанди вақти шурути муайян аст ва албатта, ин дуруст аст, вале ин аз суннати неку одоби эҳтироми фароиз асту бас. Чаро?

Намоз (хоҳ фарзӣ бошад, хоҳ суннатӣ ва ё аз анвоъи дигар) аз асбоби зикр аст ва пайваста бо он, мисол дар Қуръони азиму-ш-шаън марратан таъкидот шудааст, вале бибин, дӯстам, ки мисол Худованди карим оид ба намозҳои шабона ва ё он, ки зикри Худоро мебояд, хоҳ дар қиём (рост истода) ва ё хоҳ дар қуъуд (хоҳ такя бар бистару дигар) кас метавонад карда бошад.

З-ин мисол музайян аст, ки зикру шукру санову дуо, ки асоси намозро ташкил мекунанд, аслан, побанди ҳолату вақту замонаву дигаре нест. Ва чун гуфтем, дуо низ.

Ин ҳама воҷибу ҷоиз ҳар он гоҳ, ки инсон бедор асту дар ҳуш будааст. Ҳатто, чун Паёмбари акрам (с.а.в.) фармудааст: вақти саҳар, вақте ки кас нимхоб аст, вале ба гӯшаш садои ҷеғи хурӯс расид, аз он дам метавонад ба зикру дуогӯӣ бипардозад ва шарт нест, ки вай “фурсати муносибро”, ки бо вақту шароит пайваст кардаанд, интизор бошад, чунки даргоҳи Худованд васеъу ҳама вақт кушода аст ва Ӯ интизори дуоҳои мост.

Аз ин ҷост, дӯстам, ки агар зинда бошӣ, бедору дар ҳуш бошӣ, кайе, ки набошад, куҷое, ки набошӣ, бар зикру дуо бипардоз, чунки дар дари даргоҳи Худованд тахтачӯби “Вақти қабули шаҳрвандон: Ҳар рӯзи Чоршанбе: аз соати 13:00 то 15:00” навишта нашудааст.

……….

75. Оид ба масоили об нӯшидани ҳайвонот аз зарфи инсон ва пок (тамйиз) гаштани асбоб тавассути об.

З-он накӯнеъмат, ки инъом шудаем,
Об бувад, к-аз он саранҷом шудаем.