Гарчи кӯтаҳ аст вақти ин намоз,
То ба вақти фарзи Хуфтан аст, дароз.
Гар шикам бошад гурусна ӯ ба шер,
Меҷангад дар набард ҳамчу далер.
Сайди шеронро канад аз коми нар,
Пӯст канад аз он тану орад ба бар.
Фикри ӯ хӯрдан бувад то сер шавад,
Дар фароғат бошаду чун шер шавад.
Ҳафту ҳаштум Ояте аз “Шарҳ” бихон,
Аз “... фарағт”-у “... фарғаб” ояд бӯйи он.
Чун шикам холӣ бувад аз зикри Ҳақ
Менатонад карда бошад, ҷуз табақ.
“Ҳамду лиллоҳ...” хонда чашмон, лек хаёл
Дошта бошад аз таъомҳо ин аёл.
Оби даҳнаш на ба ёди ваъдаҳо,
Рехта бошад бар замин дар ин қазо.
Мадди чашмаш кулчаи нон менамуд,
Дар хаёлаш бас зи нон мехӯрда буд.
Бар рукуъ мерафту байни ду буҷул,
Гӯшти гӯсфанд медидо ин хомҳусул.
Вақти саҷда бар машомаш бӯйи ош,
Мерасид аз он хаёлаш ҳош-ҳош.
Дар чунин ҳолат агарчи беҳад аст,
Ин хаёлҳо хому бас бо сарҳад аст.
Чун хаёл моддӣ набошад сер шикам
Аз куҷо гардад касу ояд зи ғам?!
Бар шитоб иҷро кунад ҳар кор ӯ,
Аз ҳикам бошад дуру безор ӯ.
Ҳар чи тонад, мешитобад, фарқ нест
Ҳар чи хонад, хайр наёбад, дарк нест.
Мақсади ӯ зикр мабошад, нон бувад,
Дар дилаш кайфу сафо аз хон бувад.
Мо дар ин ҷо кам кунем, лек аз ҳадис
Гуфта бошем аз Набӣ мо чанд чиз.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Паёмбари арҷманди мо, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “... изо уқимат ас-ссалоту, фало таътуҳо тасъавно”, яъне, “... ҳангоми барпои намоз, шитобон ба сӯи он наёед”.

Умуман, дӯстам, шитоб намудан оқибати некро надорад. Дуруст мегӯянд, ки кори шаб, хандаи рӯз аст. Албатта, ин гуфтор соҳиби чанд андарзи махсус аст, вале аз як тараф, шаб чу омад, чашмонро хоб мегираду касе, ки қазо дошт ва ё коре, ки бояд фардо биспурад, бо он чашмони пурхуну хоболуди худ, дар шитоб иҷро намуда, онро хом истеҳсол мекунад, ки боиси хандаи рӯзи дигар хоҳад гашт.