Он Худо, ки гуфт ба кулли ъобидин:
“Ман рауфам...”, “Ман ҳаким!” дар кори дин.
“Ман раҳимам, меҳрабонам...” гарчи гуфт,
Меҳрабонӣ з-Ӯ зуд ояд ҳамчу муфт.
Ман сухан дигар надорам; ин бас аст,
Зуд бихон поён, ки он аз ин хуш аст.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “...
аййумо муслимин шаҳида лаҳу арбаъатун би-хайрин адхалаҳу-л-лоҳа алҷанната”, яъне, дӯстам, “... Худованд ҳар маййити мусалмонро, ки чаҳор нафар ба нек буданаш гувоҳӣ диҳанд, вориди Биҳишт хоҳад кард”.

Аҷабо! Ин чӣ меҳрубонист?! Ин чӣ арзонист?! Ин чӣ кифоятист?! Ин чӣ корест, ки агар ҳамагӣ чаҳор нафар ба нек будани маййит гувоҳӣ диҳанд, пас, шаҳодати додаи онҳо боиси ворид гаштани он мурда ба Ҷаннат мешудааст?!

Худоё! Чунин кун, ки нисбати мо низ суханони нек бизананду гувоҳӣ бар нек будани мо диҳанд! Омин!

Мегӯянд, ки дар Суннати набавӣ ва Шариъати исломӣ, аз рӯи одоб аст, ки алорағми ҳолу кори аслии инсон, вақте ки мурд, бояд нисбаташ суханони нек бигӯянд ва ҳатто, баъд аз хондани ҷанозааш, пеш аз бардоштани тобуташ, имом аз ҳозирин “Ин чӣ кас буд?” мегӯяду муқтадиён “Одами хуб буд!” гӯён, тобуташро мебардоранд (албатта, агар Худованди карим хоста бошад, рӯзе, мо нисбати пурсидани “Рухсати омм” шарҳ хоҳем дод, ки он низ аз Суннати набавист ва таъриху воқеъаи худро дорад).

Ин гуна тарбияву суннати нек аз Паёмбари акрам (с.а.в.) барои мо меърос мондааст, ки аз анвоъи меҳрабонист ва дар пайи дархости шафоъати қаблӣ пеш аз қоим гаштани Рӯзи қиёмат маҳсуб мегаштааст.

……….

13. Оид ба масоили туф кардан дар масҷид.

Ай бародар, хуб набошад назди ом,
Бар замин бас туф кунӣ аз тафти хом.
Музие аз ҳаври он дар даҳни кас
Мепарад андар ҳаво, бин, чун магас.
Медарояд бар даҳони дигарон,
Мекунад ангеза он зуд андарон.
Ё шавад хушк дар замину он музӣ,
Мепарад андар даҳони ҳар касе.
Мефизояд ин мараз андар бадан,
Мекунад шахсро маризу ниматан.