«Гулу булбул барин, ҳамеша ҳамин хел бошанд» ба дил гуфт ӯ.

Вале ҳамин лаҳза ҳам писар ва ҳам келин ӯро диданд. Диданду табассум, ханда аз лабонашон гурехт.

— Бачаҳом, нағз ҳастетон, худо ҳардуятонро ҳам нигаҳбон шавад, — ҳиҷолатманд аз Талбаку келинаш аҳвол пурсид кампир.

— Оча, ин туӣ? — пурсид Талбак ба оҳанге, ки саропои пиразанро ларза фаро гирифт.

— Ҳа, бачам, ин манам. Туро ёд карда омадам, бе ту ман дар ҳеҷ ҷо зиндагӣ карда наметавонам, дар хонаи ту, пеши пойҳои ту мемирам ман, бачем! — гуфт модар бо овози гирифта.

Талбак ба занаш чизе гуфтани шуд. Вале духтарак боитоб аз вай рӯ гардонд. Сабаби ба ғазаб омадани ӯро боз кампири Сабрия фаҳмид.

— Ту, оча, моро тинҷ зиндагӣ кардан намемонӣ, аз афташ. Охираш хонавайрон мешавам.

— Ин хел нагӯй, бачам, ин хел нагӯй.

— Чӣ гуям? Агар ту хушбахтии фарзандатро мехоста бошӣ... — Талбак даст афшонда, бо шаст баромада рафт.

Модар ноилоҷ аз раҳаш гашт. Паси дарвоза такя ба асояш хеле истод. «Писаракашро дид, сиҳату саломат будааст, хайрият, худо нигаҳбонаш шавад» — гуфт ӯ ва чашмони камнураш лиқи об, якто-якто асо зада, роҳи деҳаи Лолазорро пеш гирифт.