• Боре чунин дӯстро вохӯрдаед?
• Чандин дафъа вохӯрдам.
  Шарҳи дигареро чунин суол кардам.
• Албатта ҳаст.
• Исбот карда метавонед?
• Дӯстам зангам зад ва бемор буданамро шунида гиря кард. Омада аз аҳволам хабар гирифт. Дилбардориҳои ӯ маро ба по хезонд. Аз ӯ умре миннатдорам.

Мардеро дар маҳракае вохӯрдам, ки ҳама бологузараш мекарданд, ҳайрон аз он шудам, ки замоне онро дар пойгоҳи маҳракаҳо ҷой намедоданд.

Кӯли Куҳан. Ривояте ҳаст, ки барои зинда мондани кӯҳҳо одамон бояд як сатили шир оварда ба дарё мерехтанд. Ҳар кадоме ҳамдигарро фириб дода ба ҷои шир об оварда бирехтанд, ки натиҷаи нохубе дод. Бо чунин ҷамъият кор кардан ғайриимкон аст.

То охирин нафас ҷуфт бояд кард ва дони охиринро бояд корид. Гарчанде меҳре байни одамон намондааст, кӯшиш ба харҷ додан лозим аст, ки дони некиро корид.

Шаҳсеро аз мавҷуд будани дӯст пурсон шудам.

• Дӯст ҳаст, рафике ҳаст, ки аз фарзанди падар ҳам содиқтар аст ва борҳо чунин дӯстонро вохӯрдаам.
  Нафари дигаре чунин посухам дод:
• Дӯсте дорам, ки тариқи телефон аз бемориямам хабар ёфт ва пагоҳии дигар барвақт ба аёдатам омад. Ҳамин дилбардориҳо боиси ба по хестани ман шуд.

Дар маҳракае марде меҳмон шуд ва ҳама хушомадона ӯро бологузор мекарданд. Мард як давр гирди дастархон чанде дар поён назди дар ҷой гирифт. Ҳама бо песрор аз ӯ иброз кардани ҷояшро мекарданд. Мард шармида ҷавоб дод: «То замоне, ки соҳибмансабу бодавлат набудам, пешгоҳи дарро бароям айб медидед. Имрӯз чунин муносибат ба хотири чӣ?».
Касе ба суоли мард ҷавоб гардонда натавонист ва дар ҳаяҷон буданд. Мард хомӯшона хонаро тарк намуд. Нафаре