– Тепша ҷонаш харид-е.
– Ҷомата барор, бобо.
– Нарм бипечонаш, ки хунук нахӯрад.
– Ту бача зуд ба боло Бидав! Савору пиёдаро дидӣ, ба ёрӣ даъват кун. Бигӯ фалокатро, биштобед, савоб мегиранд.
– Бачаи кӣ бошад?
– Мусулмонзодас.
– Худо нигаҳбонаш бод.
– Омин.

Сукути андӯҳҳо ба дил мезад. Ҳаракатӣ ё аспакӣ низ намудор набуд. Чор тараф кӯҳ буду дара, намерехт аз саробе шаршара. Маҷрӯҳе дар баландӣ ҷон меканд, сарвари ташпарвар аз лабони санаме нӯшина мефиганд. Бобо болои сари ҷавон аз Каломи Маҷид оятҳо хонда, ба тораҳои риши нуқрафомаш ашк ғалтид. Ғурроси мошине ҳамроҳонашро ҳушёртар кард.

– Эй, ош-но-о-оо! Би-й и-ист!!

Шофир эҳтимол садоро нашнид, ки якмаром мерафт. Роҳсозон тор тори кӯҳ давида ин хурӯш мебароварданд:
– Вой, до-о-од! Нигаҳ бидо-о-о-ор!!

Молҷароне даст афшонд, ки ӯро нидо доранд. Мардак сӯйи одамон назар андохт, вале мошиндор кӯҳтали тезгардиш нигоҳ дошта наметавонист. Аз талвосаи паёпаи одамон ҳаросон шуд, ки дар гардиши навбатӣ ба холе наздики ҷар манъ кард. Мардон дар илоҷи амали савоб назди ӯ сари тавозӯъ гузоштанд.

Роҳсозон фарозро пойин шуданд.

Аҳволи ҷавони захмии бадтар мегашт. Роҳсозон тарсиданд, ки ӯ захри гӯрамарғӣ чашида, ҷасадашро мебаранд. Марди пир нобовар даст болон дилаш ниҳод, ки хеле оҳиста метапид. Андешаи пирона аз кӯп ноумедӣ гардондаш ва дили пурормонро бамеҳр молида-молида, пешонии хунолудашро тоза намуд.

– Поҳову дастҳоша биқап, ки лат нахӯрад.
– Сарша болои курпача бимон.
– Дар бараш бишин, оромаш бикун.
– Ба куҷо ҳай бикунам, бобо?
– Рост ба шифохонаи худамон. Шикастаро гармогарм бибандӣ, мечаспад, - батаъкид мегуфт марди пир.
– Чӣ ном дорӣ, ошно?