Сарфурории пеши нохалаф вазнин аст. Пиразан, ки соле азоби ҷудоӣ кашидаву доғи он ба дил дорад, муродаш – фарзандон ба як бахту тахт пир шаванд. Кӯдакон будагӣ гап, сафеду сиёҳро фарқ намегузоранд. Мебояд Акбар мустақил андеша биронад ва дар зиндагӣ марди комил бимонад. «Худо ҳам розӣ нест, ки кӯдак ба як дару мо дар дигар бошем, бачам. Ношукрӣ ба меваи умр нағз нест. Биҳез, мошин биков, бирав биёр чӯҷаҳо!» — амр кард модарам.

Акбар аз дар мебарояд...

Андешаҳои саргум бефараҳ мекунад моморо. Мегӯӣ ба болишт не, ба лӯлаи ғам сар мениҳад. Мезирбад вуҷудаш аз дарони хуршеди ҷонаш. «Ҳай дареғ, ин бача бо хусураш ҷанг кард чӣ бало, ки наомад» — меларзад оҳи тобнокаш. Набераҳош дар хоби ӯ саргардон пайдо мешуданд... Гумонҳо варо дар тӯри бофтааш маҳкамтар мепечонад. Сари ғамшӯридае!

Аз садои пайҳами мошини паси хона рӯи дили модарам рӯшан мешавад. Рӯшанне, ки шабеҳи оғӯши офтоб аст. Ва ё худ офтоб аст он!

Бовар мекунед ё не, Салими девона ба сари раҳгузарон сангу кулӯх мезад, ҳайрон мемонд хонавода аз рафтори ӯ. Ба гуфти занаш баъди чилҷинсихонӣ ҳам «одам» нашуд, боз чашмонаш намедид, сиёҳкӯр мегашт. Ва, рӯзе...

Пирамарди бемор аз пиёдароҳи сангвара ба садои тук-туки тири асои бодомиш равон шуд. Ба тири асо раҳ ҷӯста, чашми заъифу бемадорашро то чорсӯ кашонид. Рӯи ҳараки чӯбии дам хот кард. Олами аламу андӯҳ дар қалби ба навозиши ниёзмандаш нуҳуфтааст. Дидагонаш во, аммо намедид, ки дар дунёи рӯшан чӣ мегузарад. Офтоб то куҷон осмон омадааст. Овозҳоро мешинохт. Раҳи хонаи писари калонишро аз кӣ бипурсад?

Сипеҳри тезрав ба амри касе гӯш наниҳода, давр гаржидан дошт.

...Нобиноиш ку дарди давоҷӯ, нигаҳбони доимӣ надорад мӯйсафед. Оҷизии ӯро афсона кардаанд. «Дуҳои падар гирифт...», — мегуфт яке. «Не, аз девонаи Бек тарсидааст...», — меафзуданд шаввозҳо. Чаро ки девонаи бечораи бехонумон чоруки галбершудае бапову чандапӯш деҳ ба деҳу нугиба ба пушта мегашт, ба бандае сари кор надошт. Фақат кӯдакони бесар гоҳо аз пушташ давида