ШИКОРИ УҚОБ

Уқоб дар осмони нилӣ баланд парвоз дошт. Само дар нигоҳаш чархофалак буд. Хати парвози уқоб рост набуд: гоҳ сарозер омада, як нафас ба рӯи шахҳо ва гирдсангҳо менишаст, баъдан, бо парӯи афзун сӯйи фазои беҳудуд бол мекушод. Ҷисмаш абгор, болҳош сангбор менамуд. Ҳарду қанот гӯё аз ихтиёраш баромада, омода буд нисфи болҳояшро бибуранд, ки дар фазо гарониш наёваранд. Ҳа, гурури уқоб аз пушти болҳои ӯст. Бе болу пар наметавон парвоз кард. Болҳост, ки бемалол сар-сари қуллаҳо менишинад, аз софиҳои ҳаво ҳаловат мебарад, агар не, уқоб нест. Ҳисси зотӣ ба ҷонвархон чӣ хурду чӣ бузург муҳим аст, ҳамчуноне ба одамизод.

То бегоҳ мебоист аз куҷое бошад, баҳри ҷӯҷаҳои нимсераш хӯрданӣ меовард уқоб. Шикораш барор бигирад, хуб. Ҳини парвоз болои дараю оббурдаҳо, бари буттаҳои хору явшон, хонаи сангпуштҳоро назора кард, афсӯс, бенатиҷа. Ризқаш кам шудааст — чӣ, пораи тӯъмаи гандидаро назараш намегирифт. Вақт мегузашт, уқоб шитоб дошт.

Шасти пешинашро гум карда буд, ҳокими қуллаҳо. Ҳайфо, ба баландии баландиҳо андаке душвор бол меафшонад. Ҷавонӣ сурати дигар будааст. Холиё ба сари қулла нарасида, вуҷудашро сустӣ фаро, дилаш андаке ҳаво мегирад. Аёме уқобчӯҷа буду модар боли парвозаш меомӯхт, айнан ҳолати зайлро ба эҳсос мегирифт ва ба ҳамсинсони бузургаш ҳавас мехӯрд. Кай бошад, ки ӯ сар-сари қуллаҳо парвоз карда, уқобон ё кафтаронро аз тоқи абрӯи осмон бибинад? Орзуи уқобак ҷома пӯшид. Дар само, ки сайр мекард, мегуфт дунё тайи болҳош қарор дорад, ба пирӣ писханд мезад. Баҳори умр чун парвози барқвораш басо тез бигзашт. Ба дарки ин мӯъҷиза оҷиз мерасад. Асари сол дар ҷисму ҷонаш чунон ҷо ёфта, мутеъаш кардааст, ки бо мушкилӣ бол меафшонад. Бале, ризқаш кам шудааст.

Дар пуштае пода чаридан дошт. Чашмони уқоб яке ба ҳамон бармол афтода, роҳашро дигар кард. Парвозаш, ки хеле баланд буд, аз фари дар арш чӣ парранда буданашро намешинохтӣ. Медидӣ, ки сиёҳие бол мезанаду бол. Ба ҳар ҳол, гунҷишк нест. Аз