Бастанд раҳашро. Пеши дидагонаш мавҷак зад. Ҳамаро дар даводав, дар паропар, зиндагиро саҳнан талош дид. Чароғак сабз шуд ва ӯ думболан одамон равон. Бисёриҳо шабеҳ ба Нуруллоҳи ӯянд. Вале докабасаре надид, не, надид пиразанеро карсдор. Ҳайфи чеҳраи нуронию қомати хамидаи завҷааш, ки таки хок хуфтааст.

Пири кулфатбору ғамзада омад ба бозоре, ки бачаву духтар, зану шавҳар, гадову бадавлат, беваю сағира ҷумлагӣ талотум доштанд. Ободии мулкро аз баракати бозораш боястӣ ҷӯст.

Ҳини мардикорӣ дида буд бозорҳои Бухорову Самарқандро. Сайри диёри нозанин дар зеҳнаш намеғунҷид. Раста-раста мешифтанд тоҷирон, чашмсеру баандеша. Ҳар чизеки дилҳохатро озодона банайдо меовардию мерафтӣ пайи қорат. Магар аз олудагии тӯдас файзу футӯҳи замини муқаддас коҳиш ёфт?

Кай буд, ҳа, пеш аз гирудори аҳли ҷаҳл мӯйсафед аспакӣ, так-таки камари кӯҳҳо баазобе гузашта, шоҳкориҳои тамаддунашро сайргар дилаш об нахӯрд. Гӯё ба хонаи худ меҳмонӣ омада буд. Ба шиддати алами ниҳони соҳиби бегонанамои норозӣ аз сарнавишт, ҳамон шеъраки дардолударо ба гӯши Рахш хонд:
Самарқанди кандманд,
Бад-ин-т кӣ афганд?
Аз Ҷоч ту беҳӣ,
Ҳамеша те хеҳӣ.

Баъди бозгашт аз Бухорои шариф Рахши мӯйсафед бемор шуд. Мардак ҷамъи бисоташро фурӯхту ба табобат фаро гирифт ёрашро. Акнун ҷонвар рӯйи по хеста буд, ки балоҳои охирзамона ба нестӣ расонданд аҳли байташрову кулбаҳаки фақиронаашро.

Офтоб ба чошт сарнишеб мерафт. Ғубор ба рӯяш ҳиҷоб дармекашид. Пиракӣ сахт гурусна монда буд. Чун аз миёни анбӯҳи одамон «Бобои Расул чӣ хелӣ?»-ро шунид, бовар накард. Дар ин бозори гардон як бачаи ҳамсоя шинохташ. Ҳамоне ки...

Вақти гули най буд. Мӯйсафеди Расул — полизбони замини лалмӣ, маҳтобшабе болои хоначаи худсохти чӯбин — ҳар замон ба дуру наздик барδурӯғ ово медод! — аз поёни лухзори хушки ҳамшафати сада хишир-хишири пастакеро шунид. Таёқ сари кифт, аз полиз бероҳа, чапалат зад ва лаппак-лаппак сӯйи садо шитофт. Аввал «рақиб»-ро бесилоҳ кард, ҳари ӯро аз банд кушода бурд ба хилватгаҳе. Пасон, хӯрчинашро аз сари полиз ҷангид ва боз лаппак