Дилҳои ҳасратолудаву ошиқони роҳинтизор, ғарибони кӯи муроду дилбарони беқарор, қисса кӯтоҳ, ба ҷамъи бефарёдрасон сабукӣ меовард. Най гӯё ғамҳоро аз дилҳо мезудуд. Ғамзадаҳо ба ҳафт пушти найнавоз таҳсин мегуфтанд. Ин баҳоронро Азим намедид. Нафосаташ табъи ӯро намеболоид. Ба ёди баҳори сабз дар сабз мевиречил ниҳонӣ, бо дидагони пурнам, чеҳраи андӯҳбору сари хам.

Ҳар гоҳе Азимро барои ташхиси аъмоли бадаш ба ҳуҷраи пурсандаҳо мебурданд, ҳаво тираву абри сиёҳ дошта буд ва ҳеҷ бор офтобро намедид. Аммо имрӯз...

Аз роҳи тирезаи ҷониби қибла мӯъҷизаи ростинаро диду дилаш гум зад. Бемадор бошад ҳам, мехост ба рӯйи хуршед тӯлонӣ бингарад, ҳаловат бибарад, дидагонаш сер бишавад. Гӯё офтобро дар тамоми умраш нав медид! Не, дасте сахт ба кифташ бархӯрд ва ӯро ҷониби фарш кашид. Гуноҳаш ин буд, ки ба офтоб нигоҳ кард. Хуршед ба зери пораабр пинҳон шуд.

...Мурофиа бар он анҷомид, ки Азим бо муомилоти ғайриқонунии бастани бузургги маводи мухаддир ба ҷазои олӣ маҳкум шуд. Молу амволи ба яғмо бурдааш дар хазинаи давлат хоҳад монд. Вой ба ҳоли ҳамсараш Райҳон, ки хӯрондану пӯшондани фарзандон ба гарданаш бор аст. Ҳеҷ касро аз қисмат ҷойи гурез нест. Кадом зан аёми ҷавониҳо бевазаниро хостгор аст? Одамизод пешомадашро намедонад. Бибин, Азиме, ки «маҳбус»-у «тафтиш» барояш афсона буд, омада-омада паси панҷара амсоли бачаи гапшунав сокиту дамдузд менишинад?

Рӯзи нав, вақте ки хуршед тулӯъ мекард, Азимро ба мошини рӯйпӯши сиёҳу бетиреза нишонда, сӯйи марзи дури дур бурданд. Маконе, ки се фасли сол яхбандиву тармотарит шоҳигарӣ дошт у сармо сармояш ба танҳо сӯзан мехалид. Дар ин гӯша ғайри дарахтони ба сардӣ тобовар гиёҳе намерӯяд. Торихингорон ин гӯшаро низ дар харитаи кӯҳан «Ватанам - СССР» эҷод кардаанд.

...Ин вопасин дидори маҳбус бо офтоб буд.