донишкадаи олӣ маъюсу саркашол омадани ҳамроҳаш гуфта буд Мирзораҳим ва ӯ бо майли том ба рамабонӣ розӣ шуд. Тақдири Ҷумъаро андешидаву раҳ сипарида, ба таҳдашт ҳамбид. Яке бидид, ки аз роҳи мумфарш мошини рӯйпӯше бошаст меояд. Мирзораҳим даст бардошт. Истод. Мардак ба саллаи давродавраш пури гул, риши паҳни сар-сараш микроззадаи сиёҳ, камарбанд ва ғилофи пӯпакдор, ки андоми даҳмардаро бошӯкӯҳ мегирифт, бо ҳавас чашм давонда, табассуми маънидоре кард. Чашм ба роҳ суръати мошинро тезонид. Ба куҷое тӯй мерафт ӯ. Ҳарду дар дунёи рангиншон сайр доштанд. Даҳмарда ҷӯֵи андешаҳои саргум бо худаш ҳарф мезад: «Биист, Мирзораҳим! Барои чӣ аспро наовардӣ? Ҳа, ту хеле дур рафта будӣ. Эҳ, агар шиҳаи асп ба гӯшат мерасид, мӯи баданат сих мезад. Тани бадарди нинӣ ба роҳат андохта буд. Аз сафар гаштан хосияти хуб надошт? Шояд». — Суръати мошин аз пештара бештар шуду ҳавоси даҳмарда парешон. Андак монда буд то дар миёни роҳ мошинро боздошта фурояд, боз нирӯи дигар — азоби пиёдаравӣ ӯро аз раъяш гардонд. Дуртар пули симонтӣ намудор шуд, ки аз болои он як мошин мегузашт. Дуруст мегӯяд, ки дар ноомади кор атола дандон бишканад. Рӯбарӯ агрегати тасмачархи тезгарде рост омад. Ҳайҳот, тормоз кор накард, мардак ҳам дасту по хӯрд. Ва мошин бероҳа баромада, якрӯя ба хандақ рафт. Раҳгузари савобҷӯе воқеаро дида, ҳам ронанда ва ҳам даҳмардаро фаврӣ ба шифохона бурд.

Хабари ба шифохона афтидани ҳамсояашро нахуст бобои Ҳаким дарак ёфт. Вай инро аз писараш Саъдулло, ки саҳарӣ ба бозор досхари рафта буд, нисфирӯзӣ шунид. Шунавиду ба тани мӯйсафед мурғак давид.
«Беқарориҳои асп беҷо набудааст...», — оҳкашон ҷониби кулбаи Мирзораҳим шитофт. Пирамард Рухсораро саҳни дарвоза лолу ҳайрон вохӯрда, гапро аз дур