Баҳманрӯд ба навои думбура олишон аст.
Ва ҳофиз дигар аз умри хушу лутфу эҳсон менавохт. Печидаи оҳанг будандӣ. Аҳли Баҳманрӯд ҳамвора мехост, ки ҳофиз наво бизанад. Карими Шуш таъзим гузошта, ба торҳои афсунгар дахма зад.

Он соат Баҳманрӯд аз рӯҳи вусъатободи ҳофиз ба оҳанге хайрбод меовард. Мардуми ҷафопеша дар такяи андеша, карданд ба қазо бовар, аз бовари бо довар, оре, зи раҳе пайгир карданд ӯро дастгир, як рӯҳи тавоно буд, ҳам дидаи бино буд, ҳофиз бекамоне монд, мисле ки ҷаҳоне монд. Ӯ ҷазми шарарборе, ӯ назми гуҳарборе, ӯ азми саҳаркоре, ӯ разм ба ҷарроре, ӯ нақш ба гулзоре, ӯ ҳофизи сармасте, ҷавшан бари сарпасте, ӯ марҳами дилхасте, ошиқ бари гулбасте. Ин будиву он будӣ, дармони касон будӣ, зеби ғалати маҷлис аз покнафасон будӣ. Ин будиву он будӣ, вассофи замон будӣ, дилҷӯии азизоне, садри ҳақамон будӣ, эй замзами дутораш, фавтидаро ҷон будӣ, рӯшод набинвохтӣ, хуршеди ниҳон будӣ, алқисса хасе будӣ, пиреву касе будӣ, будӣ набудӣ будӣ, як пайкари пурдарде, аз санъати зебояш як марди раҳоварде, ӯро саропо ғам буд, дардошно мотам буд. Он саф-сафи хомӯшон, сарпанҷаи боҳушон, дошт риши барфосойе, ҳам чеҳраи порсойе, қомат-ш камоние, пурдарду ғамоние, ҳаммаҳфили ҳофиз буд, аз кӯҳи ғам рофиз буд, ашкаш бари рӯ ҷор шуд, ашки рухи кафтар шуд. Чанде кашидӣ фиғон, фиғон чӣ буд он исён, гуфтанд: «бинавоз хайрбод, аз гардуни номард дод!» В-аз нав суруд оҳанг, олудаи садҳо ранг, дар синаи Баҳманрӯд на падрӯд, лобал дуруд, пураш набуд паймона, дошт ба лаб шукрона, аз косаи дутораш, оҳанги суҷуд мехест, тамкину сабуриаш бар тору ба пуд мехест. Имрӯз бари ҳофиз ҳошо, рӯзи мавладуд шуд, ҳаққо ки зи Модар дубора таваллуд шуд, он шеваи дардолуд бар санг корагар буд, дар ҷони каримоне ҳамора чорагар буд. Баҳманрӯд ба фарзандаш,