кашида. — Чӣ хайрбоде, ки дорӣ, ба хонаводаат бигӯ, туро бахшиш нест. Дақиқаҳои башумори зиндагит монда, бихон оҳанги видоъатро!
Ҳофиз думбураи дасташро ба дидаҳош молид. Торҳоро кашида, ҳамоҳангу ҷӯрашон кард. Ва дар ҷояш созтар шишта, як ба мардуми маҳшар нигаҳ давонд.
Ёру ағёр пиндошт, ки ҳарфе мегӯяду ҷисми хунукашро бардошта мебаранд. Аммо... ба думбура нохун зад. Наво аввал оҳиста-оҳиста чу лаппиши баҳр сабук бархост. Суворон ба ҳамдигар чашмак зада, дақиқа мешумурданд. Бигзор, оромонӣ наравад мӯйсафед, ба ҳамдеҳагонаш охирин маротиба наво бизанад. Савти шикаста аз ҳайкали азобҳои мӯйсафед хитоба буд.
«Зиндагӣ косаи давру сафеду сиёҳаш бозгӯйи аъмоли мо. Шоҳиди некиву бадиҳом ин думбура буд. Ширинии умрам ба талоши адолат паси сар шуд. Ба бандаи мӯъмин алфози ғараз накушудаам. Дар азодорӣ ғамшарикам, ба тӯйҳо маҳфилоро будаам. Ҳукматонро сидқан мепазирам...
Хайрбоди маро осон магиред, эй азизон!
Офтобе сари кӯҳ мондаам.
Ай нури зиёи хеш маҳфилҳоро метавонам мусаххар кард.
Дар оҳангам фурӯ шав, ай ҷавони бахирад!
Оҳномаи қалби пурдарди манаст ин оҳанг!
Аз пушти кафиле намефаҳрам, балки аз овози Худодод менозам.
Замин аз қадамҳои сангдилон замин шудааст.
Пайки расидаро тоб меорам».
Ангуштони Қарими Шуш болойи ду тори ҳамрозаш ба бозӣ фикру андеша тавлид карданд, ки ҳозирин беғалату хомӯш фарёд заданд. Савти исёнгарона ба дилҳо ҷангида, ба тору пудшон мепечид. Навои ҷонфизо кӯҳу камарро тамкин омӯхт. Аз ду бари рӯйи ҳофиз ашки ғам шорида, миёни торакҳои ришаш фурӯ рехт.