ДАР ВАСФИ МАКТАБ

Эй монда қадам ба роҳи мактаб,
Олист мақому ҷоҳи мактаб,

Мактаб сабаби ҳаёт бошад,
Мактаб сабаби наҷот бошад.

Мактаб ба ту ақлу ҳуш бахшад,
Мактаб ба ту шаҳду нӯш бахшад...

Бархезу гузор хоби худро,
Баргир ба каф китоби худро.

Рав аз ҳама пештар ба мактаб,
Шавқ аст туро агар ба мактаб.

Саъйе бинамову илму одоб,
Беҳтар зи шарики хеш дарёб,

То дар ду ҷаҳон азиз бошӣ,
Бодонишу ботамиз бошӣ!
КИСТОНҲО

Кист он кас, ки шири софу лазиз,
Ба шумо аз ҷигар расонду чашонд.

Баҳри осоиши шумо аз хоб,
Хест, гаҳвораи шумо ҷунбонд,
Шустушӯ кард дасту пойи шумо,
Аз муҳаббат ба ҷойи пок нишонд?

Кист он, ки рӯз то беғаҳ давид,
Ошу нон баҳри шумо тайёр кард,
То шумо дар мактаб омӯзед илм,
Ҷумла кори хонаву бозор кард,

То шумо доно шаведу ботамиз,
Аз насиҳат гӯшатон пурбор кард?
(Ҷавобҳо: модар, падар)

РУБОӢ

Мактаб ба ту ёд медиҳад илму адаб,
Мактаб зи ту мебарад ғаму ранҷу тааб.
Як нуктаи мухтасар зи мактаб гӯям:
Одам нашавад магар касе аз мактаб!