таълифи кишварҳои дунё интишор гаштаанд. Зулфия Атой дар наср низ қувва озмудааст. Аз соли 1979 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст.

Соли 2010 бо унвони олии адабии Шоири халқии Тоҷикистон сазовор шудааст.

Соли 2011 барои саҳми арзанда дар густариши робитаҳои адабии Тоҷикистон ва Россия бо ордени «Дили Данко» сазовор донистаанд.

Зулфия Атой барандаи ҷоизаи Созмони ҷавонони ҷумҳурӣ (1995) мебошад.

Соли 1997 бо ордени «Шараф» мукофотонидаанд. Аълочии маориф ва Аълочии матбуоти Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.

Соли 2005 ба Ҷоизаи Иттифоқи журналистон ба номи А.Лоҳутӣ сазовор донистаанд.

Муаллифи китобҳои: «Ҷиҳоз» (1977), «Дидор» (1980), «Меваи сабр» (1982), «Зоҷаи хушрӯи ман» (1984), «Духтари дарё» (1986), «Ситораи ваҳшӣ» (бо хуруфи форсӣ, 1997), «Ситораи Муштарӣ» (1998), «Зулфи парешон» (дар ду ҷилд, 2002), «Паррандаи баҳорӣ» (ба забони русӣ, 2004), «Сояи зулф» (2005), «Девони зулф» (2009) ва ғайраҳо мебошанд.