АФСОНАҲОИ ДУНГАНӢ

БАБРИ САФЕД

Мегӯянд, ки як вақтҳо дар як деҳа духтари нозанине зиндагӣ мекардааст. Вай Суйсин ном доштааст. Мегӯянд, ки овозаи ҳусну ҷамоли ӯ ба тамоми дунё расида будааст. Бойбачаҳои бисёре ба ӯ хостгор мемонданд, вале ҳамаашон ноумед бармагаштанд.

«Не, не, — фикр мекард Суйсин, — ҳоло вақти шавҳар карданам нарасидааст. Пай мебарам, ки як қисмати ғайриоддие маро мунтазир аст».

Рӯзе, фасли баҳорон, духтар дар боғ сайр мекард. Вай дар роҳравҳои зард сайругашт карда, аз бӯи гулҳои хушбӯ нафас мегирифт. Ҳамин вақт ӯ баногоҳ нигоҳи касеро ҳис намуд.

Духтар ба қафо нигоҳ кард. Дар зери шохаҳои пургули ниҳоли шафтолу як ҷавони хушкадуқомате истода мижжа назада ба ӯ чашм медӯхт. Вай хеле зебову тавоно, шонавасеъ ва сиёҳмӯ буд. Рӯяш чун анор суп-сурх, чашмонаш бодомию қаҳраборанг буданд.

«Ана ҳамин аст қисмати ғайриоддии ман», — аз дил гузаронид духтар ва ҳис кард, ки беихтиёр ба сӯи ӯ меравад, нигоҳи чашмони шаҳло ӯро гӯё ба худ мекашид. «Танҳо ҳамин, ана ҳамин ҷавон муносиби ман аст!» — гуфт дар дил Суйсин ва ҷасурона ба сӯи ҷавон рафт. Ҷавон ҳалимона ва хоксорона ба духтар салом дод. Суйсин гуфт: