Ва қабурғаҳоро ба ӯ дароз кард. Қайгус онро гирифта хӯрд, онҳо якҷоя хӯрок хӯрданд. Баъд Унгет гуфт:
— Акнун биё шарт мебандем: кӣ киро механонад.

Қайгус хомӯш буд. Унгет ҳар коре ки кунад, вай хомӯш менишаст. Намехандид. Унгет бо найза оташро ба пеши ӯ тела дод. Бӯи дарахти санавбар ҳама ҷоро фаро гирифт, шохчаҳо часар-часар мезаданд, гӯё механдиданд.
— Ту хомӯш бошӣ ҳам, ҷои нишасти ту хандида истодааст, — гуфт Унгет.

Қайгус Унгетро хандонданӣ шуд. Унгет намехандид. Қайгус бо чӯб оташро ба пеши ӯ тела дод, шохчаҳои арча дар назди Унгет оҳиста месӯхтанд, часар-часар намекарданд. Унгет гуфт:
— Ҷои ту хандид, аммо ҷои ман намехандад.
— Шартро ту бурдӣ, — гуфт Қайгус. — Акнун биё, бо тасма зӯрозмоӣ мекунем, кӣ киро мекашад.

Унгет тасмаро гирифта, як нӯгашро ба зани ҷангалӣ дод, нӯги дигарашро аз сари китфаш ба қафо партофта ба кунда маҳкам баст. Дар пушти вай кундае меистод, ки онро бо шохчаҳо пӯшонда буд. Қайгус тасмаро кашид, бори дигар сахттар кашид, аммо Унгетро ба тарафи худ кашида натавонист.

— Шартро боз ту бурдӣ, — гуфт ӯ.
— Акнун ту аз они ман шудӣ, — гуфт Унгет.
— Ман мехостам туро ба тарафи худ кашам, аммо иродаи ту мустаҳкамтар будааст, — гуфт ӯ. — Бинобар ин, ҳамроҳи ту ба чайлаи падару модарат меравам. Агар шартро ман мебурдам, дар чайлаи сангини ман зиндагӣ мекардем. Ба чайлаи ту меравем, аммо аввал ба кулбаи сангин медароем.

Онҳо равон шуданд. Дари ҳарсанг кушода шуд. Дар даруни кулба ҳама чиз медурахшид. Қайгус ба Унгет як камони биринҷӣ дод. Вай ба Унгет гуфт:
— Бо ин камон шикор мекунӣ. Ва шикорат бехато хоҳад шуд. Рӯзҳои ток мо якҷоя зиндагӣ мекунем. Барои ман хонаамро тамоман партофта рафтан душвор аст. Ман дар ин ҷо дер боз зиндагӣ мекунам. Акнун ба хонаи ту меравем.