Агар рӯзе мани шоирро дарёфтӣ, ки миёни мардуми олам ҳеҷ эътибор надорам, бидон, ба ношукрӣ Ишқ ва Зебоӣ рӯй аз ман гардонидаанд.

Дигар ҳазор сол, балки садҳазор сол аз шарм сар барнамедорам. Чаро ҳама умр Ӯро бевафо хондам? Агар ҳам Ӯ маро бе узр мебахшад, медонам, мардуми олам дигар ба ҷазо ҳеҷ гоҳ таронаҳоиямро намехонад.

Дӯстӣ дар ҳеҷ навиштае намегунҷад. Онон, ки навиштанд, ба хато роҳ доданд. Ва Ту, ба Худо, дӯстиро аз навиштаҳо дарнамеёбӣ. Агар мехоҳӣ дӯст бошӣ ва дӯст бимонӣ, бо сидқ ба дил рӯ биёр ва ҳам бо сидқ онро ба мардуми олам бибахш.

Ба фиреб маро дӯст хондӣ ва ман ба сидқ Туро дӯст гирифтам. Он чӣ мекунӣ, барои Ту як бозӣ аст ва бо ин ҳама аз бурди Ту дар ин бозӣ ман шодам.

Таронаҳои пурсӯзи маро рӯзе ҳазор бор, эй Ёр, мехонӣ, аммо як бор ба фиреб ҳам намегӯӣ: «Бояд Ӯро дӯст бидорам».

Ба нигоҳи гарми Ту дигар аз зимистони сард наметарсам.

Ишқ умедам мебахшад, агарчи ҳама олам ба ноумедӣ саодатро аз ёд бурдаанд.

Моҳи осмон дар ин фасли зимистон бас зебост. Оре, агар кас ба ёди рӯи моҳи Ту бошад.