Имрӯз на чун офтоб, балки бартар аз он будӣ. Механдидӣ ва ба дилҳо гармӣ меовардӣ. Механдидӣ ва ба чашмҳо нур мебахшидӣ. Аммо чаро чун офтоб барои як шаб баъд рух ниҳон кардӣ, надонистам.

Намедонам, кадом замон, киро, дар куҷо дил додай. Агар медонистам, суроғи онро мегирифтам. Ба Худо, аз болои санге хурду сард меёфтамаш.

Дидӣ, чароғи рӯшани маро дуздиданд? Ва Ту ба баҳонаи ин як торикии дигар хонаам наёмади. Пас аз он офтоб низ бо як рӯшанӣ меҳмонам нашуд.

Гӯши ман мешунавад. Мешунавад аз ҳар ҷо, аз ҳар сӯ, ки Ту он ҷой. Аммо бовар намекунам, ҳеҷ бовар намекунам. Охир, дил мегӯяд, ки Ту ин ҷой.

Мегӯӣ: «Ба бадбахтӣ шукр бикун!». Аммо ба он ҳам шукр мекунам, ки Ту дарёфтаи ман бадбахтам.

Гуфтӣ Туро аз дилҳо, танҳо аз дилҳо биҷӯем. Гуфтӣ, аммо баъд як дил пайдо накардем. Ҳама, ки ҳазор сол пеш ба сӯи Ту рафтанду барнагаштанд.

Гуфтӣ: «Бо сад ошиқи худ, ки ҳазор сол пеш ҷудо шудем, рӯ ба рӯ омадам». Ва чӣ сон Ту он ҳамаро шинохтӣ?

Ба афсонаҳои ширин барои як ҳақиқати ишқ бовар кардам ва Туро, эй Ёри ягона, аз даст додам. Дигар гиряи талх низ ба имдодам намерасад.