номаҳоро. Дар он ҳама як навиштае буд: «Ман Туро дӯст медорам».

Ба ин кӯдакони бехабар аз олам кӣ гулҳои садбарги сурхро дод? Гулфурӯшон бояд имшаб хун бигиранд ва ошиқон пораҳои ҷигар. Пеш аз ин хуршедро мекушанд ва ба домони пурхуни ӯ бо ҳасад менигаранд. Зангӯлаҳоро мезананд ва фарёдҳоро дар синаҳо мебанданд. Саодатро ҳам ба шаҳодат мерасонанд ва адабро чун сарбанди зани афсурда ба шохаи дарахти бед меовезанд. Оҳ, Ту гумон мекунӣ зебоӣ бо ишқ оламро наҷот медиҳанд? Агар чунин аст, пас чаро ба ҳоли ману оламе бад-он зебоӣ дӯстат медорем, механдӣ ва гулҳои садбарги сурхро ба рағми мо ба кӯдакони бехабар аз олам медиҳӣ?

Дерест, ки ман аз Ту дурӣ ҷустаам. Аммо Ту маҳтобро рӯи об дар назди худ мебинӣ ва ба хушҳолӣ механдӣ. Хоҳари зебои Ту аз пешомади бад оҳ мекашад ва мегиряд. Боғбон ба эҳсоси як рӯзи охири дунё себҳоро аз дарахтон намечинад. Модар ба тифли гирёни худ шир намедиҳад ва синаи ӯро деве ба номи зулмат мемакад.

Агар номаи меҳрбори маро кӯдаке барои Ту мерасонад, ҳам бидон, ки онро ман ҳазор сол пеш навиштаам ва аз он як ҳақиқатро имрӯз пайдо намекунӣ.

Нагуфтамат, ки зиндагӣ бевафост? Ин ҳақиқат чун шир дар мӯҳои сафеди сари мо пайдост. Агар Ту чашм боз намекунӣ ва ҳамчунон ба хоб меравӣ, ман аз гиря лаҳзае боз намеистам ва Туро бевафотар аз зиндагӣ мехонам. Оре ва баъд ишқамро чун коҳ ба бод медиҳам.

Бигӯ чароғро биёранд. Имшаб ман мехоҳам онҳо фурӯзон бошанд ва хона рӯшани рӯшан. Номаҳои Туро боз мекунам ва мехонам, агарчӣ дар он ҳама навиштаӣ: «Дӯстат намедорам ва барои бахти сиёҳат бояд ҳама умр бигирӣ».