Чаро аз бахти хеш шикоят мекунам, намедонам. Аммо мебинам, ки офтоб дар он пушти абрҳост ва ҳеҷ намехоҳад рух бинамояд. Замоне, ки барои Ӯ мегирям, мебинам, ки ҳама хун шудааст ва майли нишастан дорад.

Шавқи дидори Ту маро аз шаби зулмонӣ ба рӯзи нуронӣ расонд. Ва дидам, ки он духтараки гулфурӯш барои ҳама ошиқон гул ба армуғон овардааст. Агар маро ӯ ҳам дар ин шумор наёрад ва гулеам набахшад, ҳама гулҳояшро пас аз рӯзе дигар мехарам ва ба ҳар раҳгузар тақдим мекунам. Ба Худо, барои он ошиқи бадбахти Ту дасти дуо мебардоранд, ки ӯро дӯст бидорӣ ва ҳар рӯз ҳам ба дидани гулҳои зебои хонааш биёй.

Чаро аз марг метарсӣ? Ӯ низ чеҳраи зебо дорад ва дили хурӯшон аз ишқ. Ту инро замоне мебинӣ ва дармеёбӣ. Оре, чун ишқ бо оғӯши пур аз гулҳои сурху зебои садбарг ба суроғат меояд ва дар шумори хушбахтони оламат меорад.

Дуоям кард, ки якат сад шавад. Гуфтам: Ба ҷуз Ёр.

Дарахтонро мебинам, ки гул кардаанд. Оре, пас аз замоне барг меоранд ва ҳам бор. Ва ман аз дарахти хушки вуҷуди худ шарм медорам, ки ҳазор баҳор омаду ҳеҷ сарсабз нагардид. Дар ҳоле ҳар рӯз бояд гул мекард ва бор меовард. Охир, ӯ маро бад-ин хотир офарида ва зиндагӣ бахшида. Ва агар Ту, эй Ёри меҳрубони ман, ин дарахтро бибурӣ ва дар оташ бияндозӣ, ба Худо, дар рӯзи қиёмат ҳеҷ даъвӣ намекунам, балки мехоҳам то биҳишти барин ҷоят бошад. Аммо чун сӯхтани ин дарахтро бибинӣ, ба гулҳои оташ бинигар. Оре, ошиқона бинигар ва бигӯ: Дарахти вуҷуди ӯ гул бор овард.

Достони нотамоми ишқамро барои Ту намехонам, чун онро мехоҳӣ аз забони ҷавоне бишнавӣ, ки аз ишқ ҳеҷ огаҳие надорад. Медонам, дар ин ҳол онро бе рӯҳ мехонад ва ба шукри