Месӯзам ва мегӯям: «Ошиқ арзандаи ин як дӯстдорӣ нест ва аз нодонист, агар аҷр мехоҳад». Аммо онеро, ки барои Ту ошиқона намесӯзад, бас дӯст медорӣ ва аҷр мегузорӣ. Ва намедонам Ӯ бо ин саодати бузурги ҳастӣ чӣ мекунад ва чӣ мегӯяд.

Мепурсӣ, ки имрӯзам чӣ гуна гузашт? Чӣ гуна бигӯям, ки бе Ту рӯз фаро нарасид?

Замона пандам дод, ки аз ишқ нагӯям. Оҳ, Ту пеш аз он ки ман бо Ӯ бисозам, сохтӣ?

Дафтараки таронаҳоямро мепӯшам ва мебинам, ки Ту низ дари нигоҳатро ба рӯи ман мепӯшӣ.

Ту маро ба номи ишқ фирефтӣ ва пиндоштӣ онро ҳеҷ дарнаёфтам. Аммо ман ба ҳақиқат Туро дӯст доштам ва дуо кардам, ки Худо ошиқат бигардонаду аз ин ҳастӣ баҳраҳо бибардорӣ, агарчи ошиқи ҷавоне дигар.

Бигӯ ин муҳаббат ҷовидонӣ нест. Бигӯ ва ба рӯи зебои Ӯ бинигар. Агар чеҳрааш бихандад ва табассум дар лабонаш гул бикунад, умед ба ҷовидонагии муҳаббат ва худ бибанд ва оинае ба дасти хушбахтӣ бидеҳу бигӯ, ки ин чархи фалак ба муроди ту мегардад. Аммо агар сухани туро нашнида бигирад, бояд ҳазор соли дигар ошиқона бисӯзӣ ва сохтанро аз ёд бибарӣ.

Рӯ ба рӯи ман гуле механдад, як гуле, ки Ӯ овардааст. Медонам, ин ханда аз хушҳолӣ нест. Аммо чаро бо ҳама бадбахтиям ба хотири он Ёр чун Ӯ нахандам?

Агар ба ҳоли мо, эй гули зебо, механдӣ, биханд, на як имрӯз, балки ҳазор сол. Ба Худо, ба ин хандаҳои зебо метавон бадбахтиро аз ёд бурд ва ошиқона табассум кард.