Гоҳ ошиқро арҷ нагузоштааст, балки мехоҳам бовар бикунӣ, ки ҳама ошиқон бадбахтанд ва дигарон дар мақоми поёнтар аз онҳо қарор доранд.

Замоне ки гиря дар гулӯям дармемонад, хаёл Ӯро пеши чашмам чун як ёри меҳрубон меорад. Агарчи хомӯшӣ, мешунавам, ки аз муҳаббат, садоқат бо мани хушбахттарин мардуми олам мегӯй ва ҳам мехоҳӣ ҷуз Ту ҳеҷ касро набинам ва дӯст надорам.

Ба дарахти пургули зардолу менигарам ва ба худ мегӯям: «Оё ниҳоли ишқи мо ҳам гул мекунад? Ва ошиқе бо умед ба он менигарад?» Мегӯям ва аз он, ки ниҳолро нав нишондаам, шарм медорам. Ва ҳам метарсам, ки шамолак ин гуфтаҳои як ошиқи бадбахти ба умед арзи ҳастӣ кардаро ба он ёр нарасонад.

Имрӯз чӣ рӯзе буд, ки ҳеҷ аз Ту ёд наовардам ва дарро ба рӯи хушбахтӣ низ накушодам? Магар офтоб аз мағриби ҳастии ман тулӯъ карда?

Дар ҳама умр агар як рӯз аз мани ошиқи бадбахти худ ёд биёрӣ, ба Худо, хушбахтӣ дар рӯзи қиёмат ҳам ба рӯи ман механдад.

Маро рӯзе пештар ҳазор ёр буду Ӯро як. Ин дам Ӯро садҳазор асту маро як. Ба Худо, агар Ӯро намешинохтам, қимати ин якро намедонистам ва аз ҳазор боло намегузаштам.

Агар омадаӣ, ки маро бисӯзӣ ва хокистар бисозӣ, ба Худо, ҳукм Ӯрост. Маро ин саодат бас аст, ки Ӯ месӯзониям ва хокистар месозадам.