якҷоя ба фарҳанг тараққӣ кунад, дар миёни халқ ахлоқи ҳамида ҷорӣ бошад. Зеро ҳар кори шоиста нахуст ба маданият ва нияти нек такя дорад.

Аз ёдам нарафтааст, ки Олимов дар як сӯҳбат, вақте аз дирӯзу имрӯзи кишвар ва хислати мардуми он андеша мерондем, дар тақвияти фикри худ ин зайл гуфта буд:

– Халқи ӯзбек дар қатори дигар халқҳои туркнажод, бахусус тоҷикони Осиёи Марказӣ... аз давраҳои қадим сар карда, бо унсурҳои ахлоқии худ ба тамаддуни умумиинсонӣ ҳиссаи босазо гузоштааст. Рости гап, ба зинаҳои баланд расидани фарҳанги бани башарро дар бисёр марҳилаҳои таърих бе маънавияти халқҳои мо, бе арзишҳои зеҳнӣ ва фазилатҳои зиндагисози онҳо тасаввур намудан амрест муҳол. Ин ҷо гуна-гуна хислатҳои неки мардумро мисол овардан мумкин... Эҳа, кадом яктаашро мегӯӣ? Заҳматписандӣ, меҳру оқибат ба ҳамдигар, шарму ҳаё, орият, инсоф, диёнат, ҳурмати пиронро ба ҷо мондан, саховат, ҳақгӯӣ, раҳму шафқат, мурувват, тамкин, одамгарӣ, садоқат, эҳтиром ба шахси устод, вафо ба дӯстон, сабру тоқат, ба ҳам тифоқ будан, аҳли оилаи худро азиз донистан, эътиқод, адолати иҷтимоиро пеш гузоштан... Муҳиммаш – ин ҳама пойдевори ғановити маънавӣ буда, дарёфти онҳо мактаби беминнати ҳаёт аст барои ҳар инсони бедордил.

Баъд вай сигарета даргиронда, пас аз ду-се бор дуд гирифтан хаёлманд илова намуд:

– Ҳар касро мебояд, ки аз се чиз бебаҳра набошад. Инҳо – қувваи ҷисмонӣ, ақлӣ ва рӯҳонианд. Агар дар зимни қувваи ҷисмонӣ заҳматро мебинем, пас дар замири қувваи ақлӣ тарбия ва дониш, дар мағзи қувваи рӯҳонӣ имон ва