— Марҳамат, марҳамат, биёянд, меҳмон шаванд, — гуфт.

Дере нагузашта палави Ҳасанак пухт, кашида ба миён монд. Бо иштиҳо хӯрданд. Баъд подшоҳ аз Ҳасанак пурсид:

— Мардум нони хӯрдани надоранд, тап-тап афтода мурда истодаанд, ту бо чӣ роҳе пул ёфта, харид карда палав пухтӣ?

— Эй марди нек, — гуфт Ҳасанак, — магар нашунидаед, ки гуфтаанд: «ангура хӯру боғаша напурс», ё ки «харбузаро хӯр, туро ба полиз чӣ кор». Ман аз шумо напурсидам-ку кистед, чӣ кор мекунед, дар ин кӯчаҳо чӣ кор мекунед?

Ҳасанак аз хӯрчинаш дуторчаашро бароварду торҳояшро чӯр карда, чунон навохт, ки подшоҳ ҳаловат бурда, аҳсан гуфту офарин. Баъд ӯ дар ҷавоби саволи подшоҳ як рубоӣ хонд:

— Эй кафтараки сафедаки бӯйи баҳор,
Шӯякта кушам, худта кунам беваи зор.

• Шӯякме макуш, худма якун беваи зор,
  Харбузара хӯр, туро ба полез чӣ кор.

Подшоҳ фикр кард: маълум мешавад, ки ҳунарпеша аст ин ҷавон, аз музди навохтану сароиданҳояш рӯз мегузаронад, лекин... боз фикр кард подшоҳ, «мусулмонӣ дар шикамсерӣ» мегӯянд, ба гӯши гушнагони зор як