— Мо аз Замин ном сайёраи дурдаст омадем,
— фаҳмонд Моҳира. — Мехоҳем бо шумоён дӯст бошем.
— Аз сад «сизу биз» як ҷизу биз беҳтар, — гуфт Илҳом шӯхӣ карда. — Биёед, аввал ношто кунем, моҳишӯрбо хӯрем. Баъд дурустакак шинос мешавему ҳар дуи шумо саргузашти худро ба мо мегӯед.
— Номи ман Заррина, — гуфт духтарча.
— Номи ман Сиёҳак, — гуфт писарча.
Вақте ки Моҳира дастархон кушоду ҳама дар атрофи он нишастанд, Илҳом пурсид:
— Шумоён акаю хоҳар?
— Не, мо аҳли байт, — гуфт Сиёҳак.
— Аҳли байташ чист? — нафаҳмид Моҳира.
— Арӯсу домод-дия, эзоҳ дод Заррина.
— Арӯсу домод?! — аз ҳайрат хӯрок қариб дар гулӯяш дармонда, пурсид Илҳом.
— Ҳа, се моҳ шуд, — тасдиқ кард Сиёҳак.
— О, шумоён ба чанд даромадед, ки ин қадар бармаҳал оила месозед? — гуфт Илҳом.
— Ба бисту як қадам мондаем, — ҷавоб дод Сиёҳак.
— Чӣ? Шумоён бисту яксола?
— Бовар кунед, дурӯғ намегӯем. Мо ба синни бисту як қадам мондем.