Мук дигар намехост, ки одамон ӯро бинанд, бо ҳамин умед дар ҷангал ноумед гаштан гирифт ва гурусна монда, боз ноилоҷ як дона хурмо хӯрд ва ҳис кард, ки гӯшҳои калонаш нопадид шуданд. Муки доно дарк намуд, ки дар ин ҷой сирре ҳаст: меваи як дарахт бинӣ ва гӯшро дароз кунад, дигараш онро ба асли пешина бармегардонад. Ӯ аз меваи дарахтон хеле чинда, ба қасри подшоҳ роҳ пеш гирифт. Мук медонист, ки ошпази шоҳ аз куҷо мева мехарад. Ба ин хотир либосҳояшро тағйир дода, дар бозор мунтазири ошпаз шуд. Дере нагузашта ошпаз бо хизматгорон вориди бозор шуданд ва диққати онҳоро меваҳои хушсифату нодири овардаи Мук ба худ ҷалб намуданд. Онҳо як сабади ин меваҳоро бо нархи қимат харида ба